isim

Ayrıca bakınız: işim

Türkçe

Söyleniş

• IPA^(anahtar): /i.ˈsim/
• Heceleme: i‧sim

Köken

Osmanlı Türkçesi اسم‎, Arapça اِسْم‎ (ism).

Ad

isim (belirtme hâli ismi, çoğulu isimler)

Vikipedi

isim hakkında Türkçe Vikipedi'de ansiklopedik bilgi bulabilirsiniz.

1. anılacak değer, önem
2. bir konuyu sürekli ve tekrar tekrar anlatış

    İsminden bıktım usandım!

3. herkesçe tanınmış veya işitilmiş olma hâli
4. kişiyi, bir şeyi açıklamaya, anlatmaya, bildirmeye, tanımlamaya yarayan kelime ya da kelimeler

    İsim dediğin Hz. Âdem'den bu yana kendini taşıyanı kâh usul usul yoğurur, kâh efsunlu iplerle sıkı sıkı bağlardı. İsim dediğin, yüksekte uçanın belini bükecek, alçaktan geçenin başını doğrultacak; pervasıza perva, korkusuza korku katacak kadar kudretli idi. — E. Şafak

5. nâm
6. (dil bilimi) Canlı ve cansız varlıkları, duygu ve düşüncelere, çeşitli durumları bildiren kelime

   eş anlamlısı: ad

7. (mecaz) kişi, şahıs

    Biz eskidikçe yaşlarımız yirmiden yirmi bire, yirmi birden yirmi ikiye bastıkça yeni yüzler, yeni isimler katılıyor aramıza. — Y. Z. Ortaç

Çekimleme

isim adının çekimi

	tekil	çoğul
yalın	isim	isimler
belirtme	ismi	isimleri
yönelme	isme	isimlere
bulunma	isimde	isimlerde
ayrılma	isimden	isimlerden
tamlayan	ismin	isimlerin

iyelik ekleriyle

1. tekil (benim)	tekil	çoğul
yalın	ismim	isimlerim
belirtme	ismimi	isimlerimi
yönelme	ismime	isimlerime
bulunma	ismimde	isimlerimde
ayrılma	ismimden	isimlerimden
tamlayan	ismimin	isimlerimin
2. tekil (senin)	tekil	çoğul
yalın	ismin	isimlerin
belirtme	ismini	isimlerini
yönelme	ismine	isimlerine
bulunma	isminde	isimlerinde
ayrılma	isminden	isimlerinden
tamlayan	isminin	isimlerinin
3.tekil (onun)	tekil	çoğul
yalın	ismi	isimleri
belirtme	ismini	isimlerini
yönelme	ismine	isimlerine
bulunma	isminde	isimlerinde
ayrılma	isminden	isimlerinden
tamlayan	isminin	isimlerinin
1. çoğul (bizim)	tekil	çoğul
yalın	ismimiz	isimlerimiz
belirtme	ismimizi	isimlerimizi
yönelme	ismimize	isimlerimize
bulunma	ismimizde	isimlerimizde
ayrılma	ismimizden	isimlerimizden
tamlayan	ismimizin	isimlerimizin
2. çoğul (sizin)	tekil	çoğul
yalın	isminiz	isimleriniz
belirtme	isminizi	isimlerinizi
yönelme	isminize	isimlerinize
bulunma	isminizde	isimlerinizde
ayrılma	isminizden	isimlerinizden
tamlayan	isminizin	isimlerinizin
3. çoğul (onların)	tekil	çoğul
yalın	ismi isimleri	isimleri
belirtme	ismini isimlerini	isimlerini
yönelme	ismine isimlerine	isimlerine
bulunma	isminde isimlerinde	isimlerinde
ayrılma	isminden isimlerinden	isimlerinden
tamlayan	isminin isimlerinin	isimlerinin

Alt kavramlar

• (dil bilimi: eskimiş): ism-i fail, ism-i meful

Deyimler

cins isim, isim soylu yüklem, isim yapmak, isimden türemiş fiil, ismin hâli, ism-i âzam özel isim

Türetilmiş kavramlar

isimce, isimci, isimcik, isimken, isimle, isimlendirme, isimli, isimse, isimsiz,

Çeviriler

isim

• Afrikaanca: naam (af) e
• Almanca: Nomen (de) e, Substantiv (de) n

  Yahudi Almancası: nomen‎ (yi) e (nomen)

• Arapça: اِسْم‎ (ar) e (ism)
• Arnavutça: emër (sq)
• Azerice: ad (az), isim (az)
• Baskça: izen (eu)
• Bretonca: anv (br) e
• Bulgarca: име (bg) n (ime)
• Çekçe: podstatné jméno (cs) n
• Çince: 名 (zh) (míng)
• Danca: navneord (da), substantiv (da)
• Endonezce: nama (id)
• Esperanto: nomo (eo)
• Estonca: nimisõna (et), substantiiv (et), nimi (et)
• Farsça: نَام‎ (fa) ،اِسْم‎ (fa)
• Felemenkçe: zelfstandig naamwoord (nl)
• Fince: nimisana (fi), substantiivi (fi), nimi (fi), nimitys (fi)
• Fransızca: nom (fr) e, substantif (fr)
• Frizce: namme (fy)
• Galiçyaca: substantivo (gl) e
• Hawaii dili: inoa (ha)
• Hintçe: संज्ञा (hi) e (sañgyā)
• İbranice: שם‎ (he) e (šem), נאמען‎ (he)
• İdo: nomo (io)
• İngilizce: noun (en), substantive (en)
• İnterlingua: nomine (ia)
• İspanyolca: nombre (es) e, sustantivo (es) e

  Yahudi İspanyolcası: nombre (lad)

• İsveççe: substantiv (sv) n
• İtalyanca: nome (it) e
• İzlandaca: nafn (is), nafnorð (is)
• Japonca: 名前 (ja), なまえ (ja) (namaé)
• Katalanca: nom (ca) e
• Kazakça: зат есім (kk) (zat esĭm)
• Keçuva dili: suti (qu)
• Korece: 이름 (ko) (ireum)
• Kürtçe: navdêr (ku)
• Latince: nomen (la) n (nominis)
• Lehçe: rzeczownik (pl) e, godność (pl) d, imię (pl) n, nazwa (pl) d
• Macarca: főnév (hu)
• Malgaşça: anarana (mg)
• Norveççe: navn (no), substantiv (no)
• Osmanlı Türkçesi: اسم‎
• Özbekçe: ism (uz), nom (uz), ot (uz)
• Portekizce: substantivo (pt) e
• Rumence: nume (ro) e, nomine (ro) n
• Rusça: имя существительное (ru) (imya suşçestvitelʹnoye), имя (ru) n (ímja)
• Sırp-Hırvatça: име (sh) n, име (sh) n
• Slovence: ime (sl) n
• Somalice: magac (so)
• Svahili dili: jina (sw)
• Tagalogca: ngalan (tl), pangalan (tl)
• Tayca: ชื่อ (th) (chùu)
• Telugu dili: నామవాచకము (te) (nāmavācakamu)
• Türkmence: at (tk)
• Ukraynaca: ім’я (uk) n (imʺya)
• Urduca: نام‎ (ur) e (nām)
• Uygurca: ئىسىم‎ (ug) (isim)
• Vietnamca: tên (vi)
• Volapük: nem (vo)
• Yunanca:

  Modern Yunanca: όνομα (el) n (ónoma), ουσιαστικό (el) n (ousiastikó)

Kaynakça

• Türk Dil Kurumuna göre "isim" maddesi

Azerice

Söyleniş

• Heceleme: i‧sim

Köken

Arapça اِسْم‎ (ism).

Ad

isim

1. (dil bilimi) isim