Virtual Boy
Konsola z padem | |
| Typ | |
|---|---|
| Producent | |
| Generacja | |
| Premiera | |
| CPU |
NEC V810 |
| Pamięć operacyjna |
64 KB PSRAM 128 KB DRAM 128 KB VRAM |
| Nośniki danych |
8 lub 16 bitowe kartridże |
| Kontrolery |
Kontroler Virtual Boy |
| Wyświetlacz |
384×224 |
| Sprzedanych jednostek |
770 000[1] |
| Najlepiej sprzedawana gra |
|
| Poprzednik | |
Virtual Boy – konsola Nintendo zaprojektowana przez Gunpei Yokoi, twórcę Game Boya. Miała być rewolucją w świecie konsoli jako pierwsze urządzenie tego typu oferujące grafikę trójwymiarową, jednak okazała się finansowym fiaskiem[2].
Historia
[edytuj | edytuj kod]Produkcja
[edytuj | edytuj kod]Na początku lat 90. rozpoczął się okres wzmożonego zainteresowania technologią wirtualnej rzeczywistości. W 1991 roku, twórca Game Boya sądził że przyszłość należy do VR, więc postanowił stworzyć urządzenie, które będzie godnym następcą jego oryginalnego dzieła. Do projektu dołączyło przedsiębiorstwo Reflection Technology, które Yokoi spotkał na targach elektronicznych, gdy prezentowali oni urządzenie Private Eye na bazie ich technologii skanowania matrycą liniową (SLA). Twórca chciał aby gracz poczuł, że jest w nieograniczonej przestrzeni, jednak kolorowy ekran nie dawał tego złudzenia, więc wybrano kolor czerwony, bardziej przykuwający uwagę i zużywający mniej baterii. Pracę wystartowały a prototyp nowego urządzenia nosił nazwę VR32. Część pomysłów została ograniczona przez Nintendo, które bało się nowej ustawy japońskiego rządu o większej odpowiedzialności producenta, tym sposobem powstrzymując pracę nad śledzeniem ruchów głowy, wymuszono dodanie dodatkowej płytki chroniącej przed polem EMF oraz zarządzono zmianę designu gogli.[1] Konsolę zapowiedziano w listopadzie 1994 i zaprezentowano na pokazie Shoshinka Show w Chibi w Japonii.[3].
Premiera i sprzedaż
[edytuj | edytuj kod]Virtual Boy zadebiutował 21 lipca 1995 w Japonii i 14 sierpnia 1995 w Stanach Zjednoczonych. W momencie premiery były dostępne 4 gry - Mario Tennis (dołączony do konsoli), Galactic Pinball, Red Alarm, Teleroboxer. Szeroko zakrojona kampania reklamowa nie odniosła sukcesu. Do końca 1995 roku sprzedano tylko 350 000 urządzeń. Jednym z głównych powodów takiego stanu była cena systemu, problematyczne korzystanie z urządzenia, wydanie w momencie powolnego zaniku zainteresowania technologią VR a tym samym wzrostu znaczenia grafiki 3D, stosowanej przez konkurencyjne Sony PlayStation i Sega Saturn a także spory w samym Nintendo, które był w trakcie prac nad Nintendo 64, mające zupełnie inną filozofię. W 1996 roku sprzęt wycofano po udostepnieniu 770 000 sztuk. Ze względu na słabą sprzedaż, Virtual Boy nigdy nie trafił do Europy, choć był tam reklamowany.[1] W Polsce konsola była dostępna tylko dla dystrybutorów w celach pokazowych na targach komputerowych; została także opisana w ramach testu przez lokalną prasę komputerową[4][5][6].
System jest uznawany za jedną z największych porażek Nintendo. Urządzenie oferowało niewiele gier, wiele z nich nie wykorzystywało w pełni zdolności urządzenia a część z nich była średnimi tytułami. Problemem była również konstrukcja konsoli. Gunpei Yokoi był przeciwny wydawaniu systemu w takim stanie, jednak Nintendo nalegało na premierę.[1] Trójwymiarowy obraz generowany był za pomocą zestawu czerwonych diod, oddzielnie dla prawego i lewego oka użytkownika. Aby efekt był pełny, należało przyłożyć głowę do gogli. Używanie konsoli wymagało ciągłego patrzenia w ekran, który odświeżany był z częstotliwością 50 Hz i oferował tylko kilkanaście odcieni koloru czerwonego. Dłuższe korzystanie z urządzenia mogło powodować bóle głowy i inne dolegliwości (osobom, u których stwierdzono padaczkę, zalecano w ogóle nie korzystać z Virtual Boya). Ze względu na to gry na tę konsolę były wyposażone w funkcję automatycznej pauzy aktywowanej co 15-30 minut.[6]
We wrześniu 2025 roku Nintendo ogłosiło wprowadzenie na rynek konsoli, która będzie kompatybilna z Nintendo Switchem i Nintendo Switchem 2[7].
-
Logo konsoli
-
Gogle konsoli VirtualBoy
-
Wnętrze Virtual Boya
-
Kontroler konsoli
Gry
[edytuj | edytuj kod]Na konsolę wydano 22 gry.[3] Najlepiej sprzedającą się grą był Mario Tennis. Wśród najlepiej ocenianych wymienia się m.in Virtual Boy Wario Land, Mario Clash, Jack Bros., Red Alarm, Teleroboxer i Insmouse no Yakata.[1]
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d e f g h Virtual Boy. Pierwsza porażka Nintendo. „Game Boy Extreme”. 1/2025. s. 118-121.
- ↑ Next Gazeta.pl – Biznes, Nowe Technologie i Pieniądze [online], gospodarka.gazeta.pl [dostęp 2017-11-27] (pol.).
- ↑ a b Geek World – daj się pożreć pasji i rozrywce! » Nintendo Virtual Boy – trójwymiarowy śmieć. [dostęp 2012-10-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)].
- ↑ Frogger, Bryś. Gambleriada. „Gambler”. 12/1995, s. 81. Lupus.
- ↑ Stanisław Marcin Stanuch. Wirtualny chłopak / NINTENDO. Hydraulik w świecie komputerów. „Gazeta Wybrocza”, 12 grudnia 1995.
- ↑ a b Wirtualnie i do tego konsolowo. „Top Secret”. 44. s. 59.
- ↑ Nostalgiczne marzenie wszystkich graczy. Nintendo przywraca legendę! [online] [dostęp 2025-09-22].