Roger Verey

Roger Verey
	; Roger Verey podczas igrzysk olimpijskich w Berlinie w 1936 roku
Data i miejsce urodzenia	14 marca 1912 ; Lozanna
Data i miejsce śmierci	6 września 2000 ; Kraków
Dorobek medalowy
	Reprezentacja Polska
	Igrzyska olimpijskie
	Mistrzostwa Europy
	Odznaczenia
	Multimedia w Wikimedia Commons

Roger Roland Verey (ur. 14 marca 1912 w Lozannie, zm. 6 września 2000 w Krakowie) – polski wioślarz, medalista olimpijski i mistrz Europy.

Życiorys

Urodził się 14 marca 1912 roku w Lozannie jako syn Węgra Rolanda Vereya, pracującego w Szwajcarii prawnika od spraw spadkowych, i Polki Ireny Włodek^[1]^[2]^[3]. Dzieciństwo spędził we Francji, a po tragicznej śmierci ojca w wypadku samochodowym w kwietniu 1929 roku przyjechał z matką do Krakowa^[4]^[3]. Początkowo uprawiał piłkę nożną i pływanie, a także finansowo pomagał matce udzielając korepetycji z języka francuskiego (oprócz tego języka znał także węgierski)^[3]^[1]. W maju 1929 roku odwiedził przystań krakowskiego AZS i został wioślarzem tego klubu^[3].

Startował w jedynkach i dwójkach podwójnych(inne języki). Zdobył brązowy medal na igrzyskach olimpijskich w Berlinie (1936) w dwójkach podwójnych, w osadzie z Jerzym Ustupskim^[5]. W jedynkach, po wygraniu wyścigu eliminacyjnego, wycofał się w półfinale z powodu przemęczenia wywołanego startami w dwóch różnych konkurencjach^[6].

Był trzykrotnym mistrzem Europy. Zwyciężył w jedynkach na ME w Budapeszcie (1933), a dwa lata później na ME w Berlinie zdobył złote medale w jedynkach i w dwójkach podwójnych (z Jerzym Ustupskim). Dwukrotnie był wicemistrzem Europy w jedynkach: na ME w Lucernie (1934) i ME w Mediolanie (1938). Zdobył też brązowe medale w jedynkach na ME w Amsterdamie (1937) i dwójkach podwójnych z Ustupskim na ME w Belgradzie (1932)^[3]. W 1937 roku zdobył akademickie mistrzostwo świata w Paryżu w jedynkach, z kolei w 1939 roku zajął 2. miejsce w jedynkach w wyścigu o „Diamentowe Wiosła(inne języki)” na Królewskich Regatach(inne języki) w Henley-on-Thames nad Tamizą^[3]^[4]^[7].

Zdobył dwadzieścia dwa tytuły mistrza Polski^[3]:

jedynki: 1931, 1932, 1933, 1934, 1935, 1936, 1937, 1938, 1939, 1945, 1946, 1947,1948 i 1949
dwójki podwójne:
- z Jerzym Ustupskim:1932, 1935, 1936 i 1939
- z Dezsõ Csabą: 1945, 1946, 1948 i 1949

Po wybuchu II wojny światowej w 1939 roku nie został zmobilizowany, wraz z kolegami bezskutecznie poszukując macierzystej jednostki wojskowej^[3]. Powrócił do Krakowa, gdzie przeżył okupację niemiecką (pracował m.in. jako konduktor tramwajowy)^[3]^[1]. Otrzymał wówczas od Gustava Schäfera, mistrza olimpijskiego z Berlina w jedynkach, a wtedy korespondenta wojennego Luftwaffe, propozycję przyjęcia niemieckiego obywatelstwa i trenowania niemieckiej kadry wioślarskiej, jednak ją odrzucił^[1]. Po wojnie kontynuował karierę zawodniczą, jednak bez międzynarodowych sukcesów – podczas ME w Lucernie (1947) i ME w Amsterdamie (1949) odpadł w eliminacjach^[3]. Po jej zakończeniu w 1950 roku włączył się w proces odbudowy polskiego wioślarstwa i reaktywowania działalności AZS Kraków, którego od 1966 roku był członkiem honorowym^[4]^[3]. Ukończył krakowską WSWF, uzyskując tytuł magistra wychowania fizycznego i nauczyciela, a następnie został trenerem oraz sędzią klasy międzynarodowej (od 1953)^[3]^[4]. W późniejszych latach był m.in. szefem szkolenia PZTW, a także pracował z młodzieżą w Belgii, NRD i Chinach. W 1999 roku został Honorowym Członkiem PZTW, ponadto w tym samym roku w plebiscycie na najlepszego wioślarza 80-lecia PZTW zajął 2. miejsce, za Teodorem Kocerką^[3].

Został wybrany najlepszym sportowcem Polski w Plebiscycie „Przeglądu Sportowego” 1935. Wielokrotnie był też w pierwszej dziesiątce plebiscytu tego dziennika: w 1933 był trzeci, w 1937 dziesiąty, w 1938 siódmy, w 1948 także siódmy, a w 1949 ósmy. Laureat Wielkiej Honorowej Nagrody Sportowej za rok 1935^[8]^[9].

W 1957 roku opublikował książkę wspomnieniową 40 000 kilometrów na skifie^[3].

Zmarł 6 września 2000 roku w Krakowie w wieku 88 lat^[3]^[4]. Pochowano go 12 września tego samego roku na krakowskim cmentarzu Rakowickim (kwatera IVA-wsch-po lewej Grabowskich)^[10].

Ordery i odznaczenia

Srebrny Krzyż Zasługi (19 marca 1937)^[11]

Przypisy

↑ ^a ^b ^c ^d Sportowy Fanatyk; 18 września 2024. facebook.com. [dostęp 2025-09-06]. (pol.).
↑ Roger Verey. [w:] Athletes [on-line]. olympedia.org. [dostęp 2025-09-06]. (ang.).
↑ ^a ^b ^c ^d ^e ^f ^g ^h ⁱ ^j ^k ^l ^m ⁿ ^o Polski KomitetP.K. Olimpijski Polski KomitetP.K., Roger Roland Verey – sylwetka w portalu www.olimpijski.pl [online], www.olimpijski.pl [dostęp 2021-05-01] (pol.).
↑ ^a ^b ^c ^d ^e 103. rocznica urodzin Rogera Vereya. polskieradio.pl, 2015-03-14. [dostęp 2025-09-06]. (pol.).
↑ Rowing at the 1936 Summer Olympics, Rowing, Double Sculls, Men. olympedia.org. [dostęp 2024-11-28]. (ang.).
↑ W. Lipniacki, A. Miller: Od Aten do Melbourne 1896–1956. Warszawa: Sport i Turystyka, 1957, s. 164.
↑ Henley Royal Regatta; Results of Final Races - 1839-1939. web.archive.org. [dostęp 2025-09-06]. (ang.).
↑ Sport i Wychowanie Fizyczne. Verey laureatem Wielkiej Honorowej Nagrody Sportowej. „Gazeta Lwowska”, s. 4, nr 50 z 1 marca 1936.
↑ Mała encyklopedia sport. T. 2. Warszawa: Sport i Turystyka, 1987, s. 604. ISBN 83-217-2564-3.
↑ Lokalizator Grobów - Zarząd Cmentarzy Komunalnych [online], zck-krakow.pl [dostęp 2021-04-16] .
↑ M.P. z 1937 r. Nr 64, poz. 97 „za zasługi na polu rozwoju sportu”.

Linki zewnętrzne

Film z 1948 z R. Vereyem (przyjmuje kwiaty w 40 sekundzie filmu): Repozytorium Cyfrowe Filmoteki Narodowej.

[sport-1] Sportowy Fanatyk; 18 września 2024. facebook.com. [dostęp 2025-09-06]. (pol.).

[2] Roger Verey. [w:] Athletes [on-line]. olympedia.org. [dostęp 2025-09-06]. (ang.).

[olimp-3] ↑ ^a ^b ^c ^d ^e ^f ^g ^h ⁱ ^j ^k ^l ^m ⁿ ^o Polski KomitetP.K. Olimpijski Polski KomitetP.K., Roger Roland Verey – sylwetka w portalu www.olimpijski.pl [online], www.olimpijski.pl [dostęp 2021-05-01] (pol.).

[pr-4] 103. rocznica urodzin Rogera Vereya. polskieradio.pl, 2015-03-14. [dostęp 2025-09-06]. (pol.).

[5] Rowing at the 1936 Summer Olympics, Rowing, Double Sculls, Men. olympedia.org. [dostęp 2024-11-28]. (ang.).

[6] W. Lipniacki, A. Miller: Od Aten do Melbourne 1896–1956. Warszawa: Sport i Turystyka, 1957, s. 164.

[7] Henley Royal Regatta; Results of Final Races - 1839-1939. web.archive.org. [dostęp 2025-09-06]. (ang.).

[8] Sport i Wychowanie Fizyczne. Verey laureatem Wielkiej Honorowej Nagrody Sportowej. „Gazeta Lwowska”, s. 4, nr 50 z 1 marca 1936.

[9] Mała encyklopedia sport. T. 2. Warszawa: Sport i Turystyka, 1987, s. 604. ISBN 83-217-2564-3.

[10] Lokalizator Grobów - Zarząd Cmentarzy Komunalnych [online], zck-krakow.pl [dostęp 2021-04-16] .

[11] M.P. z 1937 r. Nr 64, poz. 97 „za zasługi na polu rozwoju sportu”.

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]

[7]

[8]

[9]

[10]

[11]