La Cage aux Folles
| Muzyka | |
|---|---|
| Słowa | |
| Scenariusz | |
| Na podstawie |
La Cage Aux Folles Jeana Poireta |
| Data premiery |
1983 |
Klatka wariatek, fr. La Cage aux Folles – amerykański musical na podstawie francuskiej sztuki teatralnej Jeana Poireta pod tym samym tytułem. Słowa piosenek i muzykę stworzył Jerry Herman, a scenariusz musicalu napisał Harvey Fierstein.
Premiera odbyła się na Broadwayu w 1983. Piosenka "I Am What I Am" stała się jednym z hymnów LGBT. Na podstawie sztuki nakręcono film Klatka dla ptaków.
Polska prapremiera musicalu w reżyserii Macieja Korwina odbyła się 31 grudnia 2003 w Teatrze Muzycznym w Gdyni im. Danuty Baduszkowej. W marcu 2013 w Teatrze Komedia w Warszawie spektakl wystawił Grzegorz Chrapkiewicz[1].
Streszczenie
[edytuj | edytuj kod]Akt I
[edytuj | edytuj kod]Georges, menedżer i konferansjer, zaprasza publiczność do nocnego klubu o nazwie "La Cage aux Folles". Tancerki znane jako Les Cagelles przedstawiają się widzom ("We Are What We Are"). Georges i jego wieloletni partner Albin mieszkają nad klubem, a ich domem zajmuje się "pokojówka" Jacob. Albin jest drag queen i gwiazdą klubu występującą pod scenicznym pseudonimem Zaza.
Kiedy Albin przygotowuje się do występu ("(A Little More) Mascara"), zjawia się 24-letni syn Georges'a Jean-Michel (owoc młodzieńczego eksperymentu z kobietą o imieniu Sybil). Chłopak oświadcza ojcu, że żeni się z Anną Dindon. Georges niechętnie przystaje na zaręczyny syna, ale kiedy Jean-Michel zapewnia go o wielkiej miłości, zgadza się na małżeństwo ("With Anne on My Arm"). Na nieszczęście ojciec Anny, Edouard Dindon, jest liderem prawicowej partii z tradycją, rodziną i moralnością w nazwie. Celem polityka jest likwidacja wszystkich klubów drag queen w okolicy. Wraz z żoną, Marią Dindon, chce odwiedzić rodziców przyszłego zięcia. Jean-Michel próbuje przekonać ojca, by podczas odwiedzin Dindonów Albin był nieobecny, a jego sceniczne stroje zostały wyniesione z domu. Chce także zaprosić Sybil, swoją biologiczną matkę, której nie widział od urodzenia i która się nim nigdy nie interesowała. Albin wraca z występu; Georges zmusza go do spaceru ("With You on My Arm").
Georges zabiera Albina do kawiarni państwa Renaud, gdzie wspomina ich pierwsze spotkanie ("Song on the Sand"). Wracają w chwili, kiedy Albin musi po raz drugi tego dnia wystąpić na scenie jako Zaza ("La Cage aux Folles"). Kiedy Albin śpiewa, Georges i Jean-Michel w pośpiechu przemeblowują dom. Albin wraca do mieszkania, dowiaduje się o planie Jeana-Michaela, ale zamiast spodziewanego wybuchu histerii wymownie milczy. Albin-Zaza wraca na scenę i wykonuje piosenkę ("I Am What I Am"). Kiedy kończy śpiewać, zrywa z głowy perukę i obrażony schodzi ze sceny.
Akt II
[edytuj | edytuj kod]Następnego dnia rano Georges znajduje Albina w kawiarni i przeprasza go za całą sytuację ("Song on the Sand [repryza]"). Uczy zniewieściałego Albina męskiego zachowania i poruszania się. Proponuje też, by podczas kolacji z Dindonami Albin wystąpił jako wuj Al ("Masculinity"). Pomysł ten nie podoba się Jeanowi-Michaelowi, który boi się skandalu przy przyszłych teściach. Georges przypomina mu, że Albin zastępował mu matkę ("Look Over There"). Tymczasem Sybil przysyła telegram z informacją, że nie może przyjechać, a Dindonowie pojawiają się w domu Georges'a i Albina ("Dishes [Cocktail Counterpoint]"). Albin, chcąc ratować Jeana-Michaela, pojawia się niespodziewanie na kolacji ubrany skromnie jako matka Jeana-Michaela. Zdenerwowany Jacob przypala danie główne. Wszyscy przenoszą się do restauracji "Chez Jacqueline" należącej do znajomej Jacqueline, której nikt nie uprzedził o całej sytuacji. Jacqueline prosi Albina, by wystąpił jako Zaza ("The Best of Times"). Albin dostaje ogromne brawa od zgromadzonych i w uniesieniu zdejmuje perukę, ujawniając tym samym zaskoczonym Dindonom prawdę o sobie. Edouard i Maria chcą zerwać zaręczyny córki. Po powrocie do domu Georgesa i Albina, Anna sprzeciwia się decyzji rodziców i oświadcza, że zostaje z narzeczonym. Jean-Michael przeprasza Albina za swoje zachowanie ("Look Over There [repryza]"). Rozwścieczeni Dindonowie nie mogą jednak wyjść, ponieważ przed klubem czekają na nich reporterzy żądni sensacji i gotowi uwiecznić polityka znanego z konserwatywnych poglądów w towarzystwie drag queen. Georges ma jednak plan. Pomoże wystraszonym groźbą afery Dindonom wydostać się z opałów, jeśli zgodzą się na małżeństwo córki. Będą mogli wyjść niezauważeni przez ich klub. Zbliża się finał przedstawienia w "La Cage Aux Folles". Georges zapowiada ostatni numer ("La Cage aux Folles [repryza]"). Na scenie pojawiają się Dindonowie w kostiumach tancerek z klubu, po czym uciekają z Anną i Jeanem-Michaelem niezauważeni przez paparazzich[2].
Utwory
[edytuj | edytuj kod]- Akt I
- Prelude – Orkiestra
- "We Are What We Are" – Georges i Les Cagelles
- "(A Little More) Mascara" – Albin i Les Cagelles
- "With Anne on My Arm" – Jean-Michel i Georges
- "With You on My Arm" – Georges i Albin
- "Song on the Sand" – Georges
- "La Cage aux Folles" – Albin, Jacqueline i Les Cagelles
- "I Am What I Am" – Albin
- Akt II
- "Song on the Sand" (repryza) – Georges i Albin
- "Masculinity" – Georges, Albin i Państwo Renaud
- "Look Over There" – Georges
- "Dishes (Cocktail Counterpoint)" – Georges, Edouard Dindon, Maria Dindon i Jacob
- "The Best of Times" – Albin, Jacqueline i Company
- "Look Over There" (repryza) – Jean-Michel
- "La Cage aux Folles" (repryza) – Georges
- Finale – Wszyscy