Przejdź do zawartości

Jerzy Tumidajski

Dodaj linki
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Jerzy Tumidajski
Miejsce urodzenia

Opole

Instrumenty

perkusja, instrumenty perkusyjne

Gatunki

rock and roll, big beat, rhythm and blues, soul, pop

Zawód

muzyk

Aktywność

lata 60. i 70. XX wieku

Powiązania

Bohdan Kendelewicz, Zbigniew Antoszewski, Zbigniew Bizoń, Stan Borys, Andrzej Dorawa, Mariolein, Józef Skrzek, Michał Muzolf, Mirosław Lasoń, Marian Zimiński, Antoni Kopff, Jan Goethel, Partita (1975–1976) i in.

Zespoły
Chłopcy z Opola (wczesne lata 60.)
Tajfuny (jesień 1964–grudzień 1967)
Bizony (styczeń 1968–lato 1969)
Mariolaine & Swinging Soul Corporation (lato-jesień 1969)
Mariolein Suggestic / Hard Road (jesień 1969–wiosna 1971)

Jerzy Tumidajski – polski perkusista rockowy i rozrywkowy[1][2].

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

Pochodzi z Opola i na początku lat 60. XX wieku, grał w czołowej grupie big beatowej w mieście, która działała pod nazwą Chłopcy z Opola[1][3][4]. Jesienią 1964 roku dołączył do Tajfunów, zastępując na stałe perkusistę Mirosława Bednarskiego[1]. W tym okresie grupa zyskiwała sobie coraz większą popularność, ponieważ w ogłoszonej w marcu 1965 roku ankiecie.miesięcznika.Jazz na najpopularniejszych wykonawców 1964 roku w kategorii zespołów instrumentalnych, zajęła ona I miejsce, a za nią dopiero Niebiesko-Czarni i Ricercar 64[1]. Głównym źródłem dochodu Tajfunów (, choć zespół nadal nagrywał i wykonywał utwory instrumentalne), stało się towarzyszenie na scenie (, choćby podczas festiwali opolskich), jak i w studiu nagraniowym, niezliczonemu gronu piosenkarek i piosenkarzy (z grupą, dłużej lub krócej współpracowali też wokaliści: Janusz Godlewski, Jan Florczyk, Wojciech Gąssowski, który zaśpiewał piosenki, które później stały się przebojami, a były to: Żal, Powiedz jaką chcesz piosenkę, Zielone wzgórza nad Soliną – i Maciej Kossowski; zaś on sam w 1967 roku nagrał z zespołem piosenkę pt. Barwy uśmiechu, gdzie oprócz tego, że grał na perkusji to również zaśpiewał)[1][5]. W latach 1964–1967 wraz z Tajfunami, akompaniował, m.in. takim wykonawcom, jak m.in.: Anna German, Helena Majdaniec, Maria Dąbrowska, Dana Lerska, Danuta Rinn, Czesław Niemen, Piotr Szczepanik, Bohdan Łazuka, Marek Tarnowski, Alibabki, Siostry Panas, Meteory[1][5]. W 1966 roku jako członek tego zespołu (tam figurującego pod nazwą „Żywioły”), wystąpił również w komedii w reż. Jana Rutkiewicza, pt. Kochajmy syrenki[6]. W grudniu 1967 roku Tajfuny po raz kolejny zmieniły skład i w styczniu 1968 roku przekształciły się w zespół i nazwie Bizony, którego głównym solistą był Stan Borys[1]. Grupa zadebiutowała 12 marca 1968 roku na antenie Telewizyjnej Giełdy Piosenki w konkursie tej audycji zajmując I miejsce[1]. W styczniu 1969 roku nagrał wraz zespołem jego jedyny longplay, zatytułowany To ziemia[1][5]. Znalazł się tam jeden z kilku przebojów grupy, a mianowicie Spacer dziką plażą[1]. Będąc członkiem formacji, wziął udział w wielu imprezach estradowych w kraju, jak i za granicą, choćby ośmiotygodniowa trasa po ZSRR, jak i występy w Czechosłowacji, Austrii, NRD i RFN. Zespół Bizony opuścił latem 1969 roku[1][5]. Wtedy to dołączył do grupy Mariolaine & Swinging Soul Corporation, która występowała, poprzedzając na koncertach Breakout[1][7]. Oprócz niego w skład zespołu wchodzili: Józef Skrzek (fortepian) i Albin Biskupski (gitara basowa)[1]. Występująca z triem, holenderska wokalistka o indonezyjskich korzeniach, Mariolein, poznała wówczas basistę Michała Muzolfa (eks-Breakout) i jesienią 1969 roku, oni obydwoje wraz z nim oraz z dwoma innymi muzykami, tj. z gitarzystą Mirosławem Lasońem (eks-Pięciu) i klawiszowcem Marianem Zimińskim (eks-Akwarele, a później Grupa ABC), założyli zespół Mariolaine Suggestic[1]. Dzięki zaprezentowaniu kilku nagrań, zarejestrowanym dla Rozgłośni PR w Poznaniu, agencji koncertowej Holland Telstar muzycy zespołu wraz z nim zostali zaproszeni w kwietniu 1970 roku na półroczne występy w Holandii[1]. Tam już pod szyldem Hard Road występowali w klubach (głównie w zachodniej części kraju), m.in. w The Roadside Club w Scheveningen, Lido w Amsterdamie czy w Des Ponderosa[8]. Powrócili tam jeszcze w grudniu 1970 roku, występując m.in. u boku popularnej w tych latach, grupy Christie[1]. Z zespołem Hard Road, występował do wiosny 1971 roku[1]. Następnie współpracował m.in. z grupą wokalną Partita (1975-1976)[1].

Wybrana dyskografia

[edytuj | edytuj kod]

Z zespołem Tajfuny[1]

[edytuj | edytuj kod]

Czwórki

[edytuj | edytuj kod]
  • 1964: Tajfuny oraz J. Godlewski Dzień lub dwa (EP, Veriton V-288)
  • 1965: P. Szczepanik, Ricercar 64 Kolędy (EP, Veriton V-308)
  • 1965: Tajfuny Przed burzą (EP, Muza N-0377)
  • 1965: Alibabki, Tajfuny W rytmach Jamajca Ska (EP, Veriton V-304)
  • 1966: Alibabki, Tajfuny Czarny kot (EP, Muza N-0392)
  • 1966: Siostry Panas, Tajfuny Wakacyjna piosenka (EP, Pronit N-0400)
  • 1966: Siostry Panas, Tajfuny Wakacyjna piosenka (EP, Pronit EN-069) (etykietka w jęz. rosyjskim)
  • 1966: Siostry Panas, Tajfuny Zły chłopak (EP, Muza N-0436)
  • 1966: W. Gąssowski, Tajfuny Żal (EP, Pronit N-0468)
  • 1966: Tajfuny, Meteory Na kosmodromie (EP, Muza N-0396)
  • 1966: Tajfuny, M. Tarnowski, Alibabki Dlaczego niedźwiedź w zimie śpi (EP, Pronit N-0444)
  • 1966: Tajfuny Bambiaszek i jego koledzy (EP, Muza N-0402)
  • 1967: W. Gąssowski, Tajfuny, gościnnie: C. Szlązak – fortepian (1), W. Wander i W. Bernolak – chórki (3) Zielone wzgórza nad Soliną (EP, Muza N-0494)
  • 1967: M. Kossowski, Tajfuny Nie pozwól mi (EP, Muza N-0512)
  • 1968: Tajfuny Балада О Ночном Экспрессе (EP, Melodia Д-000895; Д-000896; ГД-000895-6)

Kompilacje

[edytuj | edytuj kod]

Z zespołem Bizony[1]

[edytuj | edytuj kod]

Albumy

[edytuj | edytuj kod]

Kompilacje

[edytuj | edytuj kod]
  • 1969: Przeboje Non Stop: Nie spada z nieba los (LP, Muza – XL 0624)
  • 2012: Gwiazdy Polskiego Big Beatu: Bizony (CD, Muza PNCD 1468)[2]

Nagrania radiowe

[edytuj | edytuj kod]
  • 1968: Lepiej późno niż wcale (voc. S. Borys), Żeby uciec trzeba mgły (voc. S. Borys), Spacer dziką plażą (voc. S. Borys), Na wierchach wieje wiatr (voc. S. Borys), Siła kwiatów (voc. S. Borys), Zostań tam, gdzie ja (voc. S. Borys)
  • 1969: Bezmiar wód (voc. S. Borys); Jesteś w moim słońcu (voc. S. Borys); W pejzażu naszej jesieni (voc. S. Borys); Bądź mi (voc. S. Borys); Powiedz mi, czy jesteś (voc. S. Borys); Nie spada z nieba los (voc. S. Borys)

Z zespołem Mariolein Suggestic / Hard Road[1]

[edytuj | edytuj kod]

Nagrania radiowe (PR Poznań)

[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u Jan Kawecki, Wojciech Zajac: Encyklopedia Polskiej Muzyki Rockowej – Rock ‘n’ roll 1959–1973. Kraków: Rock Serwis, 1995. ISBN 83-85335-25-0.
  2. ↑ a b c d e Jerzy Tumidajski. discogs.com. [dostęp 2025-10-08]. (ang.).
  3. ↑ Anna Panas, polska piosenkarka jazzowa, bluesowa i popowa. radio.opole.pl. [dostęp 2019-04-01]. (pol.).
  4. ↑ Byliśmy chuliganami. nto.pl, 2006-03-21. [dostęp 2019-04-01]. (pol.).
  5. ↑ a b c d Dariusz Michalski: Trzysta tysięcy gitar nam gra. Historia Polskiej Muzyki Rozrywkowej – lata 1958–1973. Warszawa: Iskry, 2014, s. 95, 111–112, 515–519, 566–567. ISBN 978-83-244-0378-3.
  6. ↑ Kochajmy syrenki (film 1966). filmpolski.pl, 2018-05-05. [dostęp 2025-12-09]. (pol.).
  7. ↑ Mariolein Sijnke. poparchiefgroningen.nl. [dostęp 2025-03-02]. (niderl.).
  8. ↑ Mariolein Sijnke. poparchiefgroningen.nl. [dostęp 2025-03-02]. (niderl.).
  9. ↑ Brzdęk! Instrumentalne przygody bigbitowców. gadrecords.pl. [dostęp 2020-12-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-11-26)]. (pol.).
  10. ↑ Je t’appartiens. secondhandsongs.com. [dostęp 2025-03-02]. (ang.).
  11. ↑ Eddie Floyd – Knock On Wood. discogs.com. [dostęp 2025-03-03]. (ang.).
  12. ↑ Ike & Tina Turner – River Deep – Mountain High. discogs.com, 2016-10-16. [dostęp 2025-03-02]. (ang.).
  13. ↑ Hard Road – Wring That Neck (cover z rep. Deep Purple). youtube.com, 2025-03-02język = pl. [dostęp 2019-01-14].
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Jerzy_Tumidajski&oldid=78267840”