Gig Young
 Gig Young (1964) | |
| Imię i nazwisko |
Byron Elsworth Barr |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
4 listopada 1913 |
| Data i miejsce śmierci |
19 października 1978 |
| Współmałżonek |
Sheila Stapler |
| Lata aktywności |
1940–1978 |
Gig Young, właśc. Byron Elsworth Barr (ur. 4 listopada 1913 w St. Cloud, zm. 19 października 1978 w Nowym Jorku) – amerykański aktor.
Odtwórca roli Rocky’ego Gravo w dramacie psychologicznym Sydneya Pollacka Czyż nie dobija się koni? (1969)[1], za którą zdobył Oscara dla najlepszego aktora drugoplanowego i Złoty Glob dla najlepszego aktora drugoplanowego, a także był nominowany do Nagrody BAFTA dla najlepszego aktora drugoplanowego. Był także nominowany do Oscara dla najlepszego aktora drugoplanowego za rolę Boyda Copelanda w dramacie Come Fill the Cup (1951) i doktora Hugo Pine’a w komedii romantycznej George’a Seatona Prymus (1958)[2].
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Urodził się w St. Cloud w stanie Minnesota jako syn Emmy Clements Dingman i Johna Earla Barrów[3]. Dorastał wraz ze starszym bratem Donaldem Earlem i starszą siostrą Genevieve Susan w Waszyngtonie, gdzie jego ojciec był szefem kuchni w poprawczaku[4]. Uczęszczał do liceum McKinley, gdzie występował w szkolnych przedstawieniach i rozwinęła się w nim pasja do aktorstwa. Po ukończeniu szkoły średniej pracował jako sprzedawca samochodów używanych i wieczorami uczył się aktorstwa. Przeniósł się do Hollywood, gdy przyjaciel zaproponował mu podwózkę, jeśli zapłaci połowę ceny benzyny. Po pewnym doświadczeniu amatorskim złożył podanie i otrzymał stypendium do słynnego Pasadena Playhouse.
Po raz pierwszy pojawił się na ekranie jako osoba chodząca po podłodze w komedii Williama Beaudine’a Niegrzeczni mężowie (Misbehaving Husbands, 1940) z Betty Blythe. W 1953 zadebiutował na Broadwayu w roli Arthura Turnera w komedii Och, mężczyźni! Och, kobiety![5].
8 lutego 1960 otrzymał własną gwiazdę w Alei Gwiazd w Los Angeles znajdującą się przy 6821 Hollywood Boulevard[6][7].
W 1976 został zaangażowany jako aktor głosowy przez Aarona Spellinga, by użyczył głosu tajemniczemu milionerowi, Charliemu Townsendowi w serialu Aniołki Charliego. Jednak alkoholizm Younga uniemożliwił mu odegranie tej roli i w ostatniej chwili zastąpił go John Forsythe.
Życie prywatne
[edytuj | edytuj kod]Young był pięć razy żonaty. Jego pierwsze małżeństwo z Sheilą Stapler, koleżanką z Pasadena Playhouse, trwało siedem lat od 2 sierpnia 1940 i zakończyło się 18 sierpnia 1949. 29 grudnia 1950 poślubił Sophie Rosenstein, instruktorkę aktorstwa w Paramount Pictures, która była o kilka lat starsza od Younga. Wkrótce zdiagnozowano u niej nowotwór złośliwy i zmarła niecałe dwa lata po ślubie pary 11 listopada 1952. Przez pewien czas był zaręczony z aktorką Elaine Stritch. Young poznał aktorkę Elizabeth Montgomery na planie odcinka serialu Warner Brothers Presents – pt. „Siege” (1956)[8], a para pobrała się 28 grudnia 1956. W styczniu 1963 Montgomery rozwiodła się z Youngiem z powodu jego alkoholizmu[9]. 18 września 1963 Young poślubił swoją czwartą żonę, agentkę nieruchomości Elaine Williams. Williams była wówczas w ciąży i 21 kwietnia 1964 urodziła córkę Jennifer. Po trzech latach małżeństwa, 23 listopada 1966 para rozwiodła się. Young zaprzeczył, że Jennifer jest jego biologicznym dzieckiem[10]. Po pięciu latach batalii sądowych z Williams o alimenty, Young przegrał sprawę[11]. 27 września 1978 Young, w wieku 64 lat, poślubił swoją piątą żonę, 31–letnią redaktorkę niemieckiego magazynu Kim Schmidt, którą poznał w Hongkongu podczas pracy nad dramatem sensacyjnym Roberta Clouse’a Gra śmierci z udziałem Bruce’a Lee[12].
Śmierć
[edytuj | edytuj kod]19 października 1978, trzy tygodnie po ślubie z Kim Schmidt, para została znaleziona martwa w swoim mieszkaniu w The Osborne na Manhattanie[13]. Policja przypuszczała, że Young zastrzelił żonę, a następnie siebie. Younga znaleziono twarzą w dół na podłodze w sypialni, z pistoletem Smith & Wesson kalibru 38 w dłoni. Jego żonę znaleziono twarzą w dół obok niego. Young najwyraźniej postrzelił się w usta, a kula wyszła z tyłu głowy. Jego żona została postrzelona w tył głowy. Nie znaleziono listu pożegnalnego[14].
Motyw zabójstwa żony i samobójstwa Younga nigdy nie został odkryty[15]. Policja poinformowała, że istniał pamiętnik otwarty do 27 września, w którym zapisano „pobraliśmy się dzisiaj”. Para prawdopodobnie zginęła około godziny 14.30, kiedy pracownik budynku usłyszał strzały[14], a ich ciała znaleziono pięć godzin później. Young był niegdyś pod opieką psychologa i psychoterapeuty, któremu później odebrano licencję lekarską w Kalifornii w związku z oskarżeniami o naruszenia etyki zawodowej i niewłaściwe postępowanie wobec pacjentów[16].
Filmografia
[edytuj | edytuj kod]- 1941: Sierżant York jako maszerujący żołnierz
- 1943: Mściwy jastrząb jako porucznik Williams
- 1948: Trzej muszkieterowie jako Portos
- 1951: Only the Valiant jako porucznik Bill Holloway
- 1953: Arena jako Hob Danvers
- 1954: Okno na podwórze jako redaktor Jeffa
- 1955: Godziny rozpaczy jako Chuck Wright
- 1958: Prymus jako dr Hugo Pine
- 1959: Jak zdobyć męża jako Evan Doughton
- 1962: Kid Galahad jako Willy Grogan
- 1962: Alfred Hitchcock przedstawia jako John „Jack” „Duke” Marsden
- 1969: Czyż nie dobija się koni? jako Rocky Gravo
- 1974: Dajcie mi głowę Alfredo Garcii jako Johnny Quill
- 1975: Elita zabójców jako Lawrence Weyburn
- 1975: Hindenburg jako Edward Douglas
- 1978: Gra śmierci jako Jim Marshall
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Aljean Harmetz, Gig Finally Made It, Didn’t He?, „The New York Times”, 26 kwietnia 1970 [dostęp 2025-08-08] (ang.).
- ↑ Gig Young. Rotten Tomatoes. [dostęp 2025-08-08]. (ang.).
- ↑ Gig Young (1913–1978). Find a Grave. [dostęp 2025-08-08]. (ang.).
- ↑ James Robert Parish: The Hollywood Book of Death: The Bizarre, Often Sordid, Passings of More Than 125 American Movie and TV Idols. Contemporary Books, 2002, s. 335. ISBN 978-0-8092-2227-8.
- ↑ Gig Young. Internet Broadway Database. [dostęp 2025-08-08]. (ang.).
- ↑ Gig Young. Walk of Fame. [dostęp 2025-08-08]. (ang.).
- ↑ Hollywood Star Walk: Gig Young, Actor, „Los Angeles Times”, 20 października 1978 [dostęp 2025-08-08] (ang.).
- ↑ Warner Brothers Presents: Siege (1956) w bazie IMDb (ang.)
- ↑ Chris Strodder: Swingin' Chicks of the '60s: A Tribute to 101 of the Decade's Defining Women. Cedco Publishing, 2000, s. 167. ISBN 978-0-7683-2232-3.
- ↑ Suit by Gig Young Denied, „The New York Times”, 25 lutego 1971 [dostęp 2025-08-08] (ang.).
- ↑ Mark Lindsay, David Lester: Suicide By Cop: Committing Suicide by Provoking Police to Shoot You. Baywood Publishing Company, Inc., 2004, s. 72–73. ISBN 978-0-8950-3290-4.
- ↑ Oscar-Winning Actor Gig Young and Bride Found Shot to Death, „The Hour” [dostęp 2025-08-08] (ang.).
- ↑ Henrietta Leath, Gig Young, wife found dead, „Daytona Beach Morning Journal”, 20 października 1978 [dostęp 2025-08-08] (ang.).
- ↑ a b Marianne Arneberg, Jean Schindler, Cops Say Actor Kills Wife, Self, „Newsday”, 20 października 1978 [dostęp 2025-08-08] (ang.).
- ↑ Elizabeth Darst, Oscars: Woman Seeks Dad's Statuette, „People”, 15 marca 2002 [dostęp 2025-08-08] [zarchiwizowane z adresu 2016-03-03] (ang.).
- ↑ Elizabeth Darst, Obituary: Eugene Landy, „The Daily Telegraph”, 31 marca 2006 [dostęp 2025-08-08] [zarchiwizowane z adresu 2008-02-25] (ang.).
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Gig Young (1913–1978) w bazie IMDb (ang.)
- Gig Young w bazie Filmweb
- Gig Young w bazie Notable Names Database (ang.)
