Przejdź do zawartości

Franco Baresi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Franco Baresi
Ilustracja
Franco Baresi (2012)
Pełne imię i nazwisko

Franchino Baresi

Data i miejsce urodzenia

8 maja 1960
Travagliato

Wzrost

176 cm

Pozycja

środkowy obrońca (libero)

Kariera juniorska
Lata Klub
1972–1977 AC Milan
Kariera seniorska[a]
Lata Klub Wyst. Gole
1977–1997 AC Milan 532 (16)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1977–1978  Włochy U-18 9 (0)
1979–1982  Włochy U-21 17 (2)
1984  Włochy IO 6 (1)
1982–1994  Włochy 81 (1)
W sumie: 113 (4)
Kariera trenerska
Lata Drużyna
2002–2006 AC Milan U-19
2006–2008 AC Milan U-17
  1. ↑ Uwzględniono wyłącznie rozgrywki ligowe.
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Włochy
Mistrzostwa świata
złoto Hiszpania 1982 piłka nożna
srebro USA 1994 piłka nożna
brąz Włochy 1990 piłka nożna
Mistrzostwa Europy
brąz RFN 1988 piłka nożna
Multimedia w Wikimedia Commons

Franchino „Franco” Baresi (ur. 8 maja 1960 w Travagliato) – włoski piłkarz grający na pozycji środkowego obrońcy (libero), reprezentant kraju, olimpijczyk, trener, działacz piłkarski.

Kariera

[edytuj | edytuj kod]

Franco Baresi całą swoją karierę piłkarską spędził w AC Milanie i był uważany za najlepszego libero na świecie od czasów Franza Beckenbauera[1][2]. Karierę piłkarską rozpoczął w 1972 roku w drużynach juniorskich Rossonerich, skąd w 1977 roku przeszedł do drużyny seniorskiej. Debiut zaliczył 23 kwietnia 1978 roku w wygranym 2:1 wyjazdowym meczu ligowym z Hellasem Verona[3]. Od sezonu 1978/1979 był już podstawowym zawodnikiem drużyny Rossonerich, która zdobyła mistrzostwo Włoch, zdobywając tym samym swoją pierwszą gwiazdkę.

W sezonie 1979/1980 klub zakończył rozgrywki ligowe na 3. miejsce, jednak w wyniku tzw. afery Totonero, został zdegradowany do Serie B, jednak w sezonie 1980/1981 klub wygrał rozgrywki ligowe i wrócił do Serie A, jednak w sezonie 1981/1982 po zajęciu 14. miejsca ponownie spadł do Serie B, ale po wygraniu rozgrywek ligowych w sezonie 1982/1983 wrócił do krajowej elity i od drugiej połowy lat 80-tych z Baresim w podstawowym składzie odnosił sukcesy w rozgrywkach krajowych i międzynarodowych: mistrzostwo (1979, 1988, 1992–1994, 1996), dwukrotne wicemistrzostwo Włoch (1990, 1991), dwukrotnie 3. miejsce w Serie A (1980, 1989), dwukrotnie finał Pucharu Włoch (1985, 1990 – król strzelców z 4 golami), czterokrotnie Superpuchar Włoch (1988, 1992–1994), trzykrotnie Puchar Europy/Liga Mistrzów (1989, 1990, 1994), czterokrotnie Superpuchar Włoch (1988, 1992–1994), trzykrotnie Puchar Europy/Liga Mistrzów (1989, 1990, 1994), dwukrotnie finał rozgrywek (1993, 1995), trzykrotnie Superpuchar Europy (1989, 1990, 1994), dwukrotnie Puchar Interkontynentalny (1989, 1990) oraz Puchar Mitropa (1982).

W 1989 roku zajął 2. miejsce w plebiscycie Złotej Piłki 1989 (zwycięzcą został klubowy kolega, Marco van Basten)[4], a w 1994 roku został nagrodzony Premio Nazionale Carriera Esemplare "Gaetano Scirea" – nagrodą przeznaczoną dla zawodników Serie A powyżej 30. roku życia.

Ostatni mecz w karierze rozegrał 1 czerwca 1997 roku w przegranym 1:0 domowym meczu ligowym z Cagliari Calcio[5], a po sezonie 1996/1997 zakończył karierę piłkarską. Łącznie dla drużyny Rossonerich rozegrał 718 meczów, w których zdobył 31 goli (472 meczów/12 goli w Serie A, 61 meczów/4 gole w Serie B, 97 meczów/15 goli w Pucharze Włoch, 75 meczów w europejskich pucharach, 6 meczów w Superpucharze Włoch, 4 mecze w Pucharze Interkontynentalny, 3 mecze w Torneo Estivo).

Koszulka z numerem 6, w której grał w drużynie Rossonerich, została zastrzeżona. Za swoje osiągnięcia otrzymał wiele nagród i wyróżnień: piłkarz 100-lecia AC Milanu (1999), piłkarz 100-lecia Serie A (2000), 17. miejsce UEFA Golden Jubilee Poll (2004), FIFA 100 (2004), Golden Foot w kategorii Legenda Futbolu (2012), a także członek Galerii Sławy FICTS, AC Milanu (2009) oraz włoskiej piłki nożnej (2013)[6][7].

Wieloletni prezes AC Milanu, Silvio Berlusconi wielokrotnie podkreślał:

Franco jest częścią naszej i nigdy nie zagra w innym klubie[2].

Kariera reprezentacyjna

[edytuj | edytuj kod]

Franco Baresi w latach 1977–1978 był kapitanem reprezentacji Włoch U-18, w której rozegrał 9 meczów, a w latach 1979–1982 w reprezentacji Włoch U-21 rozegrał 17 meczów, w których zdobył 2 gol3. Dwukrotnie uczestniczył na mistrzostwach Europy U-21 (1978, 1980).

Świetna gra Baresiego w reprezentacji Włoch U-21 i AC Milanie została zauważona przez selekcjonera seniorskiej reprezentacji Włoch, Enzo Bearzota, który powołał go na mistrzostwa Europy 1980 we Włoszech (4. miejsce) i mistrzostwa świata 1982 w Hiszpanii (mistrzostwo), jednak na żadnym z tych turniejów Baresi nie zagrał ani minuty.

W seniorskiej drużynie Azzurich zadebiutował 4 grudnia 1982 roku na Stadio Comunale we Florencji w bezbramkowo zremisowanym meczu eliminacyjnym mistrzostw Europy 1984 z reprezentacją Rumunii[8].

W 1984 roku z reprezentacją Włoch U-23 uczestniczył w turnieju olimpijskim w Los Angeles, w którym rozegrał 6 meczów i zdobył 1 gola, a drużyna Azzurich zakończyła turniej na 4. miejscu, po przegranej 10 sierpnia 1984 roku na Rose Bowl w Pasadenie w decydującym meczu 2:1 z reprezentacją Jugosławii.

Za kadencji Azeglio Viciniego i Arrigo Sacchiego (trenował Baresiego w AC Milanie) był podstawowym zawodnikiem drużyny Azzurich i uczestniczył na mistrzostwach Europy 1988 w RFN, które drużyna Azzurich zakończyła w półfinale po przegranej 22 czerwca 1988 roku na Neckarstadion w Stuttgarcie z reprezentacją ZSRR oraz na dwóch mistrzostwach świata: 1990 we Włoszech (drużyna Azzurich, której Baresi był liderem obrony, straciła tylko 2 gole i zakończyła turniej na 3. miejscu po wygranej 7 lipca 1990 roku na Stadio San Nicola w Bari w decydującym meczu 2:1 z reprezentacją Anglii) i 1994 w Stanach Zjednoczonych, gdzie w finale rozegranym 17 lipca 1994 roku na Rose Bowl w Pasadenie z reprezentacją Brazylii, w serii rzutów karnych (bezbramkowy remis po dogrywce) Baresi nie wykorzystał pierwszej próby, a seria zakończyła się wygraną Canarinhos 3:2, co Baresi bardzo mocno przeżył, a zdjęcia jego rozpaczy obiegły cały świat[2].

Po mundialu z powodu kontuzji oka i chęci ustąpienia miejsca młodszym zawodnikom zrezygnował z gry w reprezentacji Włoch[9], w której ostatni mecz rozegrał 7 września 1994 roku na Stadionie Ljudski Vrt w Mariborze w zremisowanym 1:1 meczu eliminacyjnym mistrzostw Europy 1996 z reprezentacją Słowenii[8], a łącznie w latach 1982–1994 rozegrał 81 meczów, w których zdobył 1 gola.

Statystyki

[edytuj | edytuj kod]

Klubowe

[edytuj | edytuj kod]
Klub Sezon Liga Liga[10] Puchar krajowy[11] UEFA[12] Inne[13] Łącznie
Mecze Gole Mecze Gole Mecze Gole Mecze Gole Mecze Gole
Włochy AC Milan 1977/1978 Serie A 1 0 2 0 0 0 — 3 0
1978/1979 Serie A 30 0 4 0 6 0 — 40 0
1979/1980 Serie A 28 0 6 0 1 0 — 35 0
1980/1981 Serie B 31 0 4 1 — — 35 1
1981/1982 Serie A 18 2 4 0 — — 22 2
1982/1983 Serie B 30 4 9 2 — — 39 6
1983/1984 Serie A 21 3 8 2 — — 29 5
1984/1985 Serie A 27 0 11 0 — — 38 0
1985/1986 Serie A 20 0 4 0 3 0 3 0 30 0
1986/1987 Serie A 28 2 6 3 — 1 0 35 5
1987/1988 Serie A 27 1 6 0 3 0 0 0 36 1
1988/1989 Serie A 33 2 8 2 8 0 1 0 50 4
1989/1990 Serie A 30 1 7 4 8 0 1 0 46 5
1990/1991 Serie A 31 0 1 0 5 0 1 0 38 0
1991/1992 Serie A 33 0 6 1 — 0 0 39 1
1992/1993 Serie A 29 0 7 0 8 0 1 0 45 0
1993/1994 Serie A 32 0 0 0 11 0 2 0 45 0
1994/1995 Serie A 28 0 0 0 13 0 2 0 43 0
1995/1996 Serie A 30 1 3 0 7 0 0 0 40 1
1996/1997 Serie A 26 0 1 0 2 0 1 0 30 0
Łącznie w karierze 533 16 97 15 75 0 13 0 718 31

[14]

Reprezentacyjne

[edytuj | edytuj kod]
Reprezentacja Rok Mecze Gole
 Włochy U-18 1977 4 0
1978 5 0
Łącznie 9 0
 Włochy U-21 1979 7 1
1980 6 1
1981 2 0
1982 2 0
Łącznie 17 2
 Włochy IO 1984 6 1
Łącznie 6 1
 Włochy 1982 1 0
1983 3 0
1984 5 0
1985 0 0
1986 3 0
1987 5 0
1988 11 1
1989 10 0
1990 11 0
1991 9 0
1992 7 0
1993 7 0
1994 9 0
Łącznie 81 1

[15][16][17]

Gole w reprezentacji

[edytuj | edytuj kod]
Lp. Data Stadion Przeciwnik Gole Wynik Turniej Przypisy
 Włochy U-21
1. 17.10.1979 Rose Bowl, Pasadena  Szwajcaria U-21
1:0
1:0
 El. Euro U-21 1980
[18]
2. 26.03.1980 Gradski Stadion, Mostar  Jugosławia U-21
1:2
2:5
 El. igrzysk olimpijskich 1980
[19][20][21]
 Włochy IO
1. 31.07.1984 Rose Bowl, Pasadena  Jugosławia IO
1:0
1:0
 Igrzyska olimpijskie 1984
 Włochy
1. 20.02.1988 Stadio della Vittoria, Bari  ZSRR
1:0
4:1
 Mecz towarzyski
[22]

[15]

Sukcesy

[edytuj | edytuj kod]

Zawodnicze

[edytuj | edytuj kod]
AC Milan
Reprezentacyjne

Indywidualne

[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu kariery

[edytuj | edytuj kod]

Franco Baresi po zakończeniu kariery piłkarskiej, 1 czerwca 2002 roku został dyrektorem sportowym w angielskim Fulhamie Londyn, jednak 22 sierpnia 2002 roku z powodu konfliktu z trenerem Jeanem Tiganą podał się do dymisji[23], po czym wrócił do AC Milanu: był trenerem drużyny U-19 (2002–2006) oraz U-17 (2006–2008), pracownikiem marketingowym (2008–2020), a od 2020 roku jest wiceprezesem klubu.

Życie prywatne

[edytuj | edytuj kod]

Franco Baresi ma żonę Laurę Mari, z którą ma syna Edoardo (ur. 1991) oraz adoptowaną w 1997 roku urodzoną w Moskwie córkę Giannandreę (ur. 1995)[24].

Ma starszego brata Giuseppe (ur. 1958), również piłkarza, grającego w zespole lokalnego rywala AC Milanu, Interze Mediolan[2].

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ Michael Nordmann, Jens Dreisbach: 1000 piłkarzy. Najlepsi piłkarze wszechczasów. Warszawa: Olesiejuk Sp. z o.o., 2005, s. 40. ISBN 83-7423-922-0.
  2. ↑ a b c d Finaliści Mundialu 2006. Część 1. Warszawa: Marquard Media Polska Sp. z o.o., 2006, s. 44. ISBN 83-923642-6-0.
  3. ↑ All Franco Baresi's games and results - 1977/1978 (ang.)
  4. ↑ FJW: Włoski maestro
  5. ↑ All Franco Baresi's games and results - 1996/1997 (ang.)
  6. ↑ La ‘Hall of Fame del calcio italiano’ si arricchisce di altre dieci stelle [data dostępu: 2016-10-25] (wł.)
  7. ↑ Hall of Fame: Allegri miglior allenatore. Nell'Olimpo del calcio italiano anche Zanetti e Totti [data dostępu: 2019-05-20] (wł.)
  8. ↑ a b Franco Baresi w bazie Eu-Football.info (ang.)
  9. ↑ Franco Baresi odchodzi [data dostępu: 1994-10-05]
  10. ↑ Uwzględniono Serie A, Serie B.
  11. ↑ Uwzględniono Puchar Włoch.
  12. ↑ Uwzględniono Ligę Mistrzów, Puchar UEFA, Superpuchar Europy.
  13. ↑ Uwzględniono Superpuchar Włoch (6), Torneo Estivo (3), Puchar Interkontynentalny (4).
  14. ↑ Franco Baresi w bazie FootballDatabase.eu (ang. • fr. • hiszp.)
  15. ↑ a b Franco Baresi w bazie National Football Teams (ang.)
  16. ↑ Franco Baresi w bazie Eu-Football.info (ang.)
  17. ↑ Elenco Gare - FIGC (wł.)
  18. ↑ Franco Baresi - Reprezentacja
  19. ↑ Jugoslavia - Italia 5-2 (wł.)
  20. ↑ Yugoslavia v Italy, 26 March 1980 (ang.)
  21. ↑ W portalu 11v11 jako strzelec jest pokazany brat, Giuseppe, jednak w pozostałych źródłach jako strzelec jest pokazany Franco Baresi.
  22. ↑ Italy vs. Soviet Union (ang.)
  23. ↑ Baresi quits Fulham [data dostępu: 2002-08-22] (ang.)
  24. ↑ Franco Baresi che fine ha fatto? Oggi fa un lavoro molto ‘particolare’ [data dostępu: 2023-08-10] (wł.)

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]
Składy reprezentacji Włoch
Skład reprezentacji Włoch na Euro 1980

Włochy

Skład reprezentacji Włoch na Mundialu 1982

Włochy

Skład reprezentacji Włoch na Igrzyskach Olimpijskich 1984

Włochy

Skład reprezentacji Włoch na Euro 1988

Włochy

Skład reprezentacji Włoch na Mundialu 1990

Włochy

Skład reprezentacji Włoch na Mundialu 1994

Włochy

Nagrody i wyróżnienia
Jedenastka gwiazd Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej 1990
Bramkarze
Obrońcy
Pomocnicy
Napastnicy
FIFA 100
UEFA
CONMEBOL
CAF
CONCACAF
AFC
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Franco_Baresi&oldid=78981685”