Angelino Alfano

Angelino Alfano
Data i miejsce urodzenia	31 października 1970 ; Agrigento
	Przewodniczący OBWE
Okres	od 1 stycznia 2018; do 1 czerwca 2018
Poprzednik	Karin Kneissl
Następca	Enzo Moavero Milanesi
	Minister spraw zagranicznych Włoch
Okres	od 12 grudnia 2016; do 1 czerwca 2018
Przynależność polityczna	Alternativa Popolare
Poprzednik	Paolo Gentiloni
Następca	Enzo Moavero Milanesi
	Minister spraw wewnętrznych Włoch
Okres	od 28 kwietnia 2013; do 12 grudnia 2016
Przynależność polityczna	Nowa Centroprawica
Poprzednik	Anna Maria Cancellieri
Następca	Marco Minniti
	Minister sprawiedliwości Włoch
Okres	od 8 maja 2008; do 27 lipca 2011
Przynależność polityczna	Lud Wolności
Poprzednik	Luigi Scotti
Następca	Nitto Francesco Palma
	Odznaczenia
	Multimedia w Wikimedia Commons

Angelino Alfano (ur. 31 października 1970 w Agrigento) – włoski polityk i prawnik, parlamentarzysta, od 2008 do 2011 minister sprawiedliwości, w latach 2013–2014 wicepremier, od 2013 do 2016 minister spraw wewnętrznych, od 2016 do 2018 minister spraw zagranicznych.

Życiorys

Absolwent prawa na Katolickim Uniwersytecie Najświętszego Serca w Mediolanie, uzyskał następnie doktorat.

Politycznie zaangażował się w działalność Chrześcijańskiej Demokracji, a po jej rozwiązaniu w latach 90. przystąpił do Forza Italia. Uzyskał mandat radnego regionu Sycylia, został też osobistym sekretarzem Silvia Berlusconiego.

Od 2001 zasiadał parlamencie jako poseł do Izby Deputowanych XIV, XV, XVI i XVII kadencji. Po zwycięstwie centroprawicowego Ludu Wolności i jego koalicjantów w przedterminowych wyborach w 2008 powołano go w skład Rady Ministrów na urząd ministra sprawiedliwości.

W 2011 premier Silvio Berlusconi zapowiedział, że Angelino Alfano powinien zostać jego następcą. Objął wówczas stanowisko krajowego sekretarza politycznego Ludu Wolności, by przygotować tę organizację do kolejnych wyborów parlamentarnych^[1]. W konsekwencji 27 lipca 2011 odszedł z rządu.

28 kwietnia 2013 objął stanowisko wicepremiera i ministra spraw wewnętrznych w koalicyjnym rządzie Enrica Letty^[2].

Angelino Alfano sprzeciwił się żądaniom wyjścia z koalicji, które deklarował Silvio Berlusconi. Nie przystąpił też do nowo powołanej przez byłego premiera (w miejsce Ludu Wolności) partii Forza Italia. W listopadzie 2013 (dzień przed rozwiązaniem PdL) wraz ze swoimi zwolennikami (w tym wszystkimi ministrami ze swojego ugrupowania) powołał nową formację polityczną pod nazwą Nowa Centroprawica^[3].

W powołanym 22 lutego 2014 rządzie Mattea Renziego pozostał ministrem spraw wewnętrznych^[4], ale nie zachował stanowiska wicepremiera. 12 grudnia 2016 w nowo utworzonym gabinecie Paola Gentiloniego przeszedł na stanowisko ministra spraw zagranicznych^[5].

18 marca 2017 NCD została rozwiązana. Tego samego dnia jej działacze powołali nowe ugrupowanie pod nazwą Alternativa Popolare, a Angelino Alfano został przewodniczącym tej formacji^[6]. W grudniu 2017 ogłosił, że nie wystartuje w kolejnych wyborach parlamentarnych^[7]. Od 1 stycznia do 1 czerwca 2018 pełnił funkcję przewodniczącego OBWE^[8]. 1 czerwca 2018 polityk zakończył pełnienie funkcji rządowej.

W 2019 został prezesem Gruppo San Donato, grupy włoskich szpitali prywatnych^[9].

Odznaczenia

Xirka Ġieħ ir-Repubblika (Malta, 2017)^[10]

Przypisy

↑ Italy's Berlusconi sees Angelino Alfano as successor. bbc.co.uk, 8 lipca 2011. [dostęp 2013-04-28]. (ang.).
↑ Il governo Letta: Saccomanni all'Economia, Alfano agli Interni e Bonino agli Esteri. il Sole 24 Ore.com, 27 kwietnia 2013. [dostęp 2013-04-28]. (wł.).
↑ Silvio Berlusconi's heir Angelino Alfano forms new party in Italy. independent.co.uk, 15 listopada 2013. [dostęp 2013-11-23]. (ang.).
↑ Nasce il governo Renzi, ecco i ministri. Alfano al Viminale, Padoan all'Economia. Mogherini agli Esteri, Pinotti alla Difesa. la Repubblica.it, 21 lutego 2014. [dostęp 2014-02-22]. (wł.).
↑ Governo Gentiloni: lista ministri. Alfano Esteri, Minniti Interni, Lotti Sport, Fedeli Istruzione. Boschi sottosegretario. ilfattoquotidiano.it, 12 grudnia 2016. [dostęp 2016-12-12]. (wł.).
↑ Ncd si scioglie, Alfano battezza „Alternativa Popolare”. la Repubblica.it, 18 marca 2017. [dostęp 2017-03-29]. (wł.).
↑ Italy's former PM Renzi loses more allies as election nears. reuters.com, 6 grudnia 2016. [dostęp 2017-03-29]. (ang.).
↑ Angelino Alfano. osce.org. [dostęp 2022-12-06]. (ang.).
↑ Alessandra Corica: Dalla politica alla sanità, nuova vita per Angelino Alfano: l'ex ministro diventa presidente del Gruppo San Donato. repubblica.it, 9 lipca 2019. [dostęp 2021-07-28]. (wł.).
↑ PAST RECIPIENTS OF HONORARY MEMBERSHIP IN THE NATIONAL ORDERS AND DATE OF CONFERMENT. opm.gov.mt, sierpień 2023. [dostęp 2025-10-20]. (ang.).

Bibliografia

Angelino Alfano. camera.it. [dostęp 2022-09-01]. (wł.).
Nota biograficzna na stronie rządu Republiki Włoskiej. [dostęp 2013-04-28]. (wł.).

[1] Italy's Berlusconi sees Angelino Alfano as successor. bbc.co.uk, 8 lipca 2011. [dostęp 2013-04-28]. (ang.).

[ilsole-2] Il governo Letta: Saccomanni all'Economia, Alfano agli Interni e Bonino agli Esteri. il Sole 24 Ore.com, 27 kwietnia 2013. [dostęp 2013-04-28]. (wł.).

[3] Silvio Berlusconi's heir Angelino Alfano forms new party in Italy. independent.co.uk, 15 listopada 2013. [dostęp 2013-11-23]. (ang.).

[4] Nasce il governo Renzi, ecco i ministri. Alfano al Viminale, Padoan all'Economia. Mogherini agli Esteri, Pinotti alla Difesa. la Repubblica.it, 21 lutego 2014. [dostęp 2014-02-22]. (wł.).

[5] Governo Gentiloni: lista ministri. Alfano Esteri, Minniti Interni, Lotti Sport, Fedeli Istruzione. Boschi sottosegretario. ilfattoquotidiano.it, 12 grudnia 2016. [dostęp 2016-12-12]. (wł.).

[6] Ncd si scioglie, Alfano battezza „Alternativa Popolare”. la Repubblica.it, 18 marca 2017. [dostęp 2017-03-29]. (wł.).

[7] Italy's former PM Renzi loses more allies as election nears. reuters.com, 6 grudnia 2016. [dostęp 2017-03-29]. (ang.).

[8] Angelino Alfano. osce.org. [dostęp 2022-12-06]. (ang.).

[9] Alessandra Corica: Dalla politica alla sanità, nuova vita per Angelino Alfano: l'ex ministro diventa presidente del Gruppo San Donato. repubblica.it, 9 lipca 2019. [dostęp 2021-07-28]. (wł.).

[10] PAST RECIPIENTS OF HONORARY MEMBERSHIP IN THE NATIONAL ORDERS AND DATE OF CONFERMENT. opm.gov.mt, sierpień 2023. [dostęp 2025-10-20]. (ang.).

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]

[7]

[8]

[9]

[10]