Saltar ao contido

Ares (deus)

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Ares
Imaxe
 Venerado por
 Patrón de
 Parte de
 Semellante a
Obra
 Presente na obra
 Representado por
Biografía
 Sexo
Actividade
 Lugar de traballo
Familia
 Nai
 Pai
 Cónxuxe
 Parella
Afrodita
Terpsícore
Triteia
Tereine (en) Traducir
Protogeneia (en) Traducir
Asterope (pt) Traducir
Pyrene (en) Traducir
Anquínoe (pt) Traducir
Callirhoe (en) Traducir
Harmonia (en) Traducir
Phylonome (en) Traducir
Erytheia (en) Traducir
Critoboule (en) Traducir
Dotis (en) Traducir
Sete (en) Traducir
Pelopeia (en) Traducir
Demonice (en) Traducir
Aglauros (pt) Traducir
Althaea (en) Traducir
Aerope (en) Traducir
Otrera (pt) Traducir
Ênio (pt) Traducir
Harpina (en) Traducir
Cyrene (en) Traducir
Atalanta
Chryse (en) Traducir
Astyoche (en) Traducir
Calíope (pt) Traducir
Bistonis (en) Traducir
Theogone (en) Traducir Editar o valor en Wikidata
 Irmá/n
Localización
 Lugar de traballo
Códigos e identificadores
VIAF72187560 Editar o valor en Wikidata
Freebase/m/0w9n Editar o valor en Wikidata
Fontes e ligazóns
Wikidata G:Commons C:Commons

Na mitoloxía grega, Ares (en grego Ἂρης, "home", "conflito") era o deus da guerra, fillo de Zeus e Hera e un dos deuses olímpicos. Os romanos chamábano Marte.

Cando Halirrotio violou a Alcipe, filla de Ares e Agraulo, Ares matouno, polo que foi levado a xuízo: o primeiro xuízo por asasinato da historia. Foi absolto. Entre os seus compañeiros estaban a súa irmá Eris, os seus fillos Fobos e Deimos e Enio. A Ares acompañábao un séquito que incluía a Dor, o Pánico, a Fame e o Esquecemento. A pesar de ser inmortal, era moi sensíbel á dor e acudía correndo onda o seu pai, Zeus, cada vez que era ferido. Foi adorado principalmente en Tracia.

Ares deu a Hipólita o cinto que logo lle arrebataría Heracles.

Unha noite, mentres mantiña relacións sexuais con Afrodita (que era esposa de Hefestos), Ares puxo a un mozo chamado Alectrión á súa porta para que os gardase. Pero este quedou durmido e Helios, o sol, sorprendeu á parella. Ares transformou a Alectrión nun galo, que dende entón anuncia a chegada do sol pola mañá.

Durante a Guerra de Troia, Diomedes loitou con Heitor e viu a Ares loitando no bando troiano. Diomedes pediu ós seus soldados que se retirasen lentamente. Hera, nai de Ares, viu a interferencia deste e pediu permiso a Zeus, para apartar a Ares do campo de batalla. Hera animou a Diomedes a atacar a Ares e este lanzou a súa lanza contra o deus. Atenea guiou a lanza ata o corpo de Ares, que ruxiu de dor e fuxiu ó monte Olimpo, o que obrigou ós troianos a retirárense.

Aínda que foi importante na poesía e na mitoloxía, Ares foi raramente obxecto de adoración. E era case sempre venerado en conxunción con outros deuses: por exemplo, compartía un templo con Afrodita en Tebas.

Homero chamouno nalgunhas ocasións:

  • Βροτολοιγός (Brotoloigos, "destrutor de homes"), Ανδρειφοντης (Andreiphontês, "asasino de homes"), Μιαιφόνος (Miaiphonos, "manchado de sangue") e Τειχεσιπλήτης (Teikhesiplêtês, "asaltante de murallas").

Consortes e descendencia

[editar | editar a fonte]