Andrea Palladio

Andrea Palladio
	;
Biografía
Nacemento	(it) Andrea di Pietro della Gondola ; 30 de novembro de 1508 (Gregoriano) ; Padua (República de Venecia)
Morte	c. 19 de agosto de 1580 (71 anos); Vicenza (República de Venecia)
Lugar de sepultura	major cemetery of Vicenza (en)
Actividade
Campo de traballo	Arquitectura
Lugar de traballo	Véneto ; Venecia ; Vicenza ; Udine
Ocupación	arquitecto, teórico da arte
Período de actividade	1537 (Gregoriano) - 1580 (Gregoriano)
Membro de	Accademia delle Arti del Disegno
Profesores	Bartolomeo Cavazza (pt) e Gian Giorgio Trissino
Alumnos	Vincenzo Scamozzi
Obra
	Obras destacables A cidade de Vicenza e as vilas palladianas do Véneto; Villa Capra; Villa Saraceno (pt) ; Teatro Olímpico (pt) ; (século XV) Gioiello di Vicenza (en) ; (1549 (Gregoriano)) Basilica Palladiana (pt) ; (1566) basílica de San Xurxo Maior de Venecia; (década de 1570) Valmarana chapel (en) ; (1750) Accademia (pt) ;
Familia
Cónxuxe	Allegradonna
Descrito pola fonte	Grande Enciclopedia Soviética 1969-1978, (sec:Палладио Андреа); Enciclopedia de Otto; Obálky knih,

Andrea Palladio, nado como Andrea di Pietro della Gondola en Padua o 30 de novembro de 1508 e finado o 19 de agosto de 1580, foi un arquitecto véneto, amplamente considerado o máis influente na historia da arquitectura occidental^{[Cómpre referencia]}. O apelido de "Palladio" é, en realidade, un alcume derivado da deusa grega Pallas Atenea que lle puxo o seu primeiro patrón, un humanista de Vicenza.^[1]

Traxectoria

Palladio realizou a maioría da súa obra en Vicenza, estudou a arquitectura clásica romana, o que vai ser determinante para axeitar as súas construcións ó seu uso e o seu contorno, o gusto polos edificios civís, a valorización contrastada entre superficies pechadas e abertas mediante pórticos de columnas, dentro dunha racional simetría, vai ser a idea dominante da súa arquitectura, que é luminosa e cromática que establece unha clara relación entre paisaxe e arquitectura que se reforza pola prolongación dos eixos principais dos edificios que se introducen na natureza, conseguindo a súa unificación.

Andrea Palladio
Basilica Palladiana
Palazzo del Capitanio
Palazzo Chiericati
Teatro Olimpico
San Giorgio Maggiore

Notas

↑ Hartt & McIntire (1989), p. 723

Véxase tamén

Bibliografía

Hartt, Frederick; McIntire, Paul Goodloe (1989). Arte. Historia de la pintura, escultura y arquitectura. Colección Arte y estética. Madrid: Akal. ISBN 84-7600-411-7.

Outros artigos

Palladianismo

[1] Hartt & McIntire (1989), p. 723

[1]