> (episode)

(id) 5

(filename) vol-5-black-ragnarok/the-miserable-trail/the-trail_tr.txt

(title) Sefillerin İzi

(author) fezcode

(date) 2026-01-27

(updated) 2026-01-27

# The Miserable Trail

"When we find Klaude—and if we ever find him—we'll need three things," **The Fox** said, his voice echoing slightly in the damp, claustrophobic safehouse. He paced in front of **Granold Rolnifeld**, counting off on his fingers like a teacher lecturing a slow student.

"One: The Fuel. **Ash of Glareach**. This is the easy part. The city is still a graveyard. The ash coats everything."

He held up a second finger. "Two: The Key. A drop of blood. Consent would be polite, but we don't have the luxury of manners. Rolnifeld will provide it, whether he likes it or not."

He paused, a dark smile playing on his lips. "And three: The Toll. A day of life."

He looked down at Rolnifeld, who was still tied to the rusted bedframe. "Oh, wouldn't he love to trade the day of the attack? But the Chronometer doesn't work like that. He will lose a day of his future to reclaim an hour of his past."

"Of course," Fox added, turning to the others, "that's assuming we even find Klaude."

"What a messy road ahead," **Palwin** muttered, leaning against the peeling wallpaper. "We need to find **Niva DeRosa**, we need to decode her report, we need to find the source of the eleven-hour heartbeats, we need to find a myth like Klaude, and we are stuck dragging this anchor." She gestured angrily at Rolnifeld.

**Soren Perborn** was silent. He stood still, staring at a crack in the floor, but his mind was miles away, walking down a memory lane paved with broken glass. Twenty-two stars.

Time was not kind to anyone, but for the man with the green beret—**Lorhud Krauper**—time had been a hostile invader. What a man he was. A ghost who refused to fade until the work was done.

"We need to see the city first," Soren said suddenly, breaking his silence.

"What are we going to do with him?" Palwin asked, jerking a thumb at Rolnifeld.

"He comes with us," Soren answered.

"How?" Palwin asked, looking to Fox for support. Fox shrugged, clearly deferring to Soren's instinct.

Soren walked over to Rolnifeld. He leaned down, his face inches from the disgraced Major's.

"Do you want retribution?" Soren asked him again, his voice low and hard.

Rolnifeld looked up. His eyes were red-rimmed, hollowed out by grief. He didn't care about the case. He didn't care about the thirteen civilians or the Mayor. Does that make me a monster? he thought. Probably. But the guilt eating him alive wasn't for the city. It was for her.

"I want to know," Rolnifeld whispered. "I want to know everything. I could have saved her."

"Why do you want to find Niva?" Soren pressed.

"Because I didn't trust her then," Rolnifeld admitted, his voice breaking. "And now she's the only truth left in this city."

"The road to the lighthouse is long," Soren said, straightening up. "We need to bring him with us until we put him in the chair. Palwin, you watch him."

Palwin scowled but nodded. She was given the task of taking care of him. A double agent—God knows whose side she was truly on—was now guarding their only lead.

"How can we trust him?" Fox asked quietly.

"We don't," Soren said. "We trust the misery."

Soren walked to the window, peering out through the grime at the sleeping city. "Predymesh listens. Predymesh watches. Predymesh smells." He turned back to them. "I want **The Whispering Rats**."

"The sewer dwellers?" Fox asked, skeptical. "They are myths, Soren. Ghost stories for children."

"The misery follows them, and they follow the misery," Soren said. "They will lead us to Klaude."

"What if we don't find Niva?" Palwin asked.

"We can still continue with the investigation," Fox suggested. "We really don't need her to uncover the case if we have the files."

"Wrong," Soren said sharply. "She knew more than she was letting on. She hid something. That's what made her go mad after her father's death."

He began to pace, his energy nervous and frantic. "Not just the misplaced evidence, but the whole setup. Is she never seen again? Did she disappear? Or did she create a whole new life to find out about the case, to conduct her own investigation? I read about her academy days. I read about her childhood."

Soren's eyes burned with intensity. "She never had a mother, but she loved her aunt as one. Niva was fierce. She was strong. She was the daughter of **The King of the Sewers**. She didn't just disappear."

Soren pulled a folded photograph from his pocket and slammed it onto the table. It was a grainy surveillance shot of a flickering neon sign in a rainy alleyway.

The sign read: **Corrigan Investigations**.

"We need Niva," Soren said, his voice grim. "And to find her, we need a professional."

# Sefillerin İzi

"Klaude'u bulduğumuzda—eğer bulabilirsek—üç şeye ihtiyacımız olacak," dedi **Tilki**, sesi nemli, klostrofobik güvenli evde yankılanarak. Hala karyolaya bağlı olan **Granold Rolnifeld**'in önünde volta atarken, yavaş öğrenen bir öğrenciye ders veren bir öğretmen gibi parmaklarıyla saydı.

"Bir: Yakıt. **Glareach Külü**. Bu işin kolay kısmı. Şehir hala bir mezarlık. Kül her şeyi kaplıyor."

İkinci parmağını kaldırdı. "İki: Anahtar. Bir damla kan. Rızası olsa nazik olurdu ama nezaket lüksümüz yok. Rolnifeld istese de istemese de o kanı verecek."

Durdu, dudaklarında karanlık bir gülümseme belirdi. "Ve üç: Bedel. Bir gün."

Rolnifeld'e baktı. "Ah, saldırı gününü takas etmeyi ne kadar çok isterdi değil mi? Ama Kronometre öyle çalışmaz. Geçmişinden bir saati geri almak için geleceğinden bir günü kaybedecek."

"Tabii," diye ekledi Tilki diğerlerine dönerek, "Klaude'u bulabilirsek."

"Ne kadar karışık bir yol," diye mırıldandı **Palwin**, soyulan duvar kağıdına yaslanarak. "**Niva DeRosa**'yı bulmamız lazım, raporunu çözmemiz lazım, on bir saatlik kalp atışlarının kaynağını bulmamız lazım, Klaude gibi bir efsaneyi bulmamız lazım ve elimizde sürüklememiz gereken bu çapa var." Öfkeyle Rolnifeld'i işaret etti.

**Soren Perborn** sessizdi. Hareketsiz duruyor, yerdeki bir çatlaga bakıyordu ama aklı kilometrelerce uzakta, kırık camlarla döşeli bir anı yolunda yürüyordu. Yirmi iki yıldız.

Zaman kimseye karşı nazik değildi ama yeşil bereli adam—**Lorhud Krauper**—için zaman düşman bir işgalciydi. Ne adamdı ama. İşi bitene kadar solmayı reddeden bir hayalet.

"Önce şehri görmemiz lazım," dedi Soren aniden, sessizliğini bozarak.

"Onu ne yapacağız?" diye sordu Palwin, başıyla Rolnifeld'i işaret ederek.

"Bizimle geliyor," diye cevapladı Soren.

"Nasıl?" diye sordu Palwin, destek için Tilki'ye bakarak. Tilki omuz silkti, açıkça Soren'in içgüdüsüne uyuyordu.

Soren, Rolnifeld'e yürüdü. Eğildi, yüzü gözden düşmüş Binbaşı'nın yüzüne santimler kala durdu.

"İntikam istiyor musun?" diye sordu Soren ona bir kez daha, sesi alçak ve sertti.

Rolnifeld yukarı baktı. Gözleri kızarmış, kederden çukura kaçmıştı. Davayı umursamıyordu. On üç sivili ya da Belediye Başkanını umursamıyordu. Bu beni bir canavar mı yapar? diye düşündü kendi kendine. Muhtemelen. Ama onu canlı canlı yiyen suçluluk duygusu şehir için değildi. Onun içindi.

"Bilmek istiyorum," diye fısıldadı Rolnifeld. "Her şeyi bilmek istiyorum. Onu kurtarabilirdim."

"Neden Niva'yı bulmak istiyorsun?" diye üsteledi Soren.

"Çünkü o zaman ona güvenmedim," diye itiraf etti Rolnifeld, sesi titreyerek. "Ve şimdi bu şehirde geriye kalan tek gerçek o."

"Fener yolu uzun," dedi Soren doğrularak. "Onu sandalyeye oturtana kadar yanımızda götürmemiz lazım. Palwin, sen onu izle."

Palwin yüzünü buruşturdu ama başını salladı. Ona bakma görevi verilmişti. Bir çifte ajan—Tanrı bilir aslında kimin tarafındaydı—şimdi tek ipuçlarını koruyordu.

"Ona nasıl güvenebiliriz?" diye sordu Tilki sessizce.

"Güvenmiyoruz," dedi Soren. "Sefalete güveniyoruz."

Soren pencereye yürüdü, kirin arasından uyuyan şehre baktı. "Predymesh dinler. Predymesh izler. Predymesh koku alır." Onlara döndü. "**Fısıldayan Fareler**'i istiyorum."

"Kanalizasyon sakinleri mi?" diye sordu Tilki, şüpheyle. "Onlar efsane, Soren. Çocuklar için hayalet hikayeleri."

"Sefalet onları takip eder, onlar da sefaleti takip eder," dedi Soren. "Bizi Klaude'a onlar götürecek."

"Ya Niva'yı bulamazsak?" diye sordu Palwin.

"Soruşturmaya devam edebiliriz," dedi Tilki. "Dosyalar elimizdeyse davayı çözmek için ona gerçekten ihtiyacımız yok."

"Yanlış," dedi Soren sertçe. "Bilinmesine izin verdiğinden daha fazlasını biliyordu. Bir şey sakladı. Babasının ölümünden sonra onu delirten şey buydu."

Volta atmaya başladı, enerjisi gergin ve telaşlıydı. "Sadece yanlış yerleştirilen kanıtlar değil, tüm tezgah. Bir daha hiç görülmedi mi? Kayboldu mu? Yoksa tüm davayı çözmek, kendi soruşturmasını yürütmek için kendine yepyeni bir hayat mı kurdu? Akademi günlerini okudum. Çocukluğunu okudum."

Soren'in gözleri yoğunlukla yanıyordu. "Hiç annesi olmadı ama halasını annesi gibi sevdi. Niva vahşiydi. Güçlüydü. O, **Kanalizasyonun Kralı**'nın kızıydı. Öylece yok olup gitmez."

Soren cebinden katlanmış bir fotoğraf çıkardı ve masaya vurdu. Yağmurlu bir ara sokaktaki titreyen bir neon tabelanın grenli bir gözetleme fotoğrafıydı.

Tabelada şöyle yazıyordu: **Corrigan Investigations**.

"Niva'ya ihtiyacımız var," dedi Soren, sesi sertti. "Ve onu bulmak için bir profesyonele ihtiyacımız var."