Barbra Streisand
_(cropped).jpg)
.svg){kind=small}
.svg){kind=logo}
Barbara Joan "Barbra" Streisand (Brooklyn, 1942ko apirilaren 24a - ) aktore eta abeslari estatubatuarra da. Oscar Sariak ez ezik, Urrezko Globo Sariak eta Emmy Sariak ere irabazi ditu, show business estatubatuarraren emakume garrantzitsuenetariko bat izanik.[1][2]
Abesti lehiaketa batean irabazle atera ondoren, abesteko eta telebistan lan egiteko hartu zuten. 1961ean antzerki lan batean agertu ondoren, Blue Angel Clubek kontratatu zuen, eta handik Broadwayko antzeztokietara iritsi zen, 1962an. Antzokiak ateak itxi zituenean, gau klubetako, telebistako eta Broadwayko ekoizleen eskaintzak jaso zituen. 1968an Funny girl (Neskatila xelebrea) musikalaren zinemarako bertsioaren protagonista papera egin zuen, William Wylerren zuzendaritzapean, eta antzezle onenaren Oscar saria jaso zuen. Beste zenbait lan aipagarri: Hello, Dolly! (1969, Gene Kelly); Zatoz nire ondora (1970, Vincent Minnelli); Ginen bezalaxekoak (1973, Sidney Pollack); Izar bat sortu da (1976, Frank Pierson); Iraupen borroka (1979, Howard Zieff); Yentl (1983, bera zela antzezle, zuzendari eta ekoizle); Zoroa (1987, Martin Ritt); Itsasaldien printzea (1991, bera zela antzezle, zuzendari eta ekoizle). Bere lehen diskotik (Barbara Streisand: The first Album) milioitik gora ale saldu ziren. 1987an Grammy sari bat jaso zuen, emakumezko ahots onenarena, The Broadway Album (1986) diskoarengatik. 1992an Sony Corporation disko etxearekin diskoak grabatzeko eta filmak egiteko kontratua izenpetu zuen.[3]
James Brolin aktorearen emaztea da.
Biografia
[aldatu | aldatu iturburu kodea]1942ko apirilaren 24an jaio zen Barbara Joan Streisand izenaz, New Yorkeko Williamsburg (Brooklyn) auzoan, familia judu baten baitan. Bere aita, Emanuel Streisand, gramatika eta literaturako irakaslea, Barbrak 15 hilabete baino ez zituela epilepsia-krisi bat izan eta medikuaren arduragabekeria baten ondorioz hil zen. Bere ama Diana Ida Rosen izan zen. Anaia nagusi bat du, Sheldon, higiezinen agentea, eta haurriderdi bat, Roslyn Kind (abeslaria hau ere), bere amaren bigarren ezkontzaren fruitua dena. Diana eskola batean idazkaria zen eta ez zuen bere alaba inoiz babestu, ikusikizun munduan aritzeko zuen ametsa ez zitzaiolako erakargarria iruditzen. [4]"Beis Yakov" ikastetxean eta Brooklyngo "Erasmus Hall High Schoolen" egin zituen ikasketak, non 1959ko promozioan laugarren graduatu zen. [5][6] Han koruan kantatzen zuen Neil Diamondekin batera. Horrez gain, Bobby Fischer munduko xake txapeldun izandakoaren laguna izan zen. Bestalde Barbrak, Jason Gould izeneko semea du.
Musika ibilbidea
[aldatu | aldatu iturburu kodea]1942ko apirilaren 24an jaio zen Barbara Joan Streisand izenaz, New Yorkeko Williamsburg (Brooklyn) auzoan, familia judu baten baitan. Bere aita, Emanuel Streisand, gramatika eta literaturako irakaslea, Barbrak 15 hilabete baino ez zituela epilepsia-krisi bat izan eta medikuaren arduragabekeria baten ondorioz hil zen. Bere ama Diana Ida Rosen izan zen. Anaia nagusi bat du, Sheldon, higiezinen agentea, eta haurriderdi bat, Roslyn Kind (abeslaria hau ere), bere amaren bigarren ezkontzaren fruitua dena. Diana eskola batean idazkaria zen eta ez zuen bere alaba inoiz babestu, ikusikizun munduan aritzeko zuen ametsa ez zitzaiolako erakargarria iruditzen. [4]"Beis Yakov" ikastetxean eta Brooklyngo "Erasmus Hall High Schoolen" egin zituen ikasketak, non 1959ko promozioan laugarren graduatu zen. [7][8] Han koruan kantatzen zuen Neil Diamondekin batera. Horrez gain, Bobby Fischer munduko xake txapeldun izandakoaren laguna izan zen. Bestalde Barbrak, Jason Gould izeneko semea du.
1958-1961: hasiera artistikoak
[aldatu | aldatu iturburu kodea]1956an azaldu ziren Streisandek aktore eta abeslari izateko zituen gogoak, Broadwayn Ana Franken egunkaria antzezlana ikustera joan zenean. Bere helburua lortzeko 1957ko udan antzerki ikastaro batean izena eman zuen, non The Teahouse of the August Moon, Desk Set eta Picnic bezalako antzezlanetan parte hartu zuen. 1958 eta 1960 artean, off-off-Broadway eta off-Broadway antzerki-ekoizpen independente batzuetan parte hartu zuen, hala nola Driftwood, The Insect Comedy, The Boyfriend eta Another Evening with Harry Stoones ekoizpenetan.
Bere ibilbidearen etorkizuna 1960an hobetzen hasi zen, momentu hartan bere mutil-laguna zen Barry Dennenen laguntzarekin, The Lion gaueko klubean antolatutako talentu berrien lehiaketa bat irabazi zuenean. Une horretatik aurrera abeslari gisa aurkezpenak egin zituen New Yorkeko beste hainbat klubetan, besteak beste, Bon Soir eta Blue Angelen. 1961ean egin zuen lehen agerraldia telebistan; "A Sleepin' Bee" abestia jo zuen The Tonight Show barietate-programan.[9] Urte horren amaieran emanaldi bereziak egin zituen Mike Wallace kazetariak aurkeztutako PM East / PM West telebista saioan.
1962ko martxoaren 20an egin zuen debuta Broadwayn, I Can Get It For You Wholesale musikalean, non Marmelstein neskaren papera jokatzen zuen. Bere interpretazioak kritika positiboak jaso zituen iturri askotatik. Ondoren, Tony Sarirako hautagai izendatu zuten, musikal bateko bigarren mailako aktore onenagatik. Urte horretako udaberrian, Barbra grabazio estudio profesional batean sartu zen lehen aldiz, I Can Get It For You Wholesale antzezlaneko abestiak erregistratzeko, zeinetan, Miss Marmelstein abesti komikoaz gain, What Are They Doing To Us Now? abesti ikusgarria ere jotzen zuen; aktoreen-zerrendako bere kideekin batera beste pare bat emanaldietan parte hartzeaz gain. Nahiz eta diskoa Billboarden 125. postura baino ez zen iritsi, horrek, antzezlanaren konpositorea zen Harold Romen ekinari esker, bi hilabete geroago, Pins And Needles antzerki-lan arrakastatsuaren 25. urteurrena ospatzeko omenezko disko batean parte hartzeko aukera eman zion, non bakarkako bost abesti eta kuarteto bat interpretatu zituen.
1962-1964: Columbiarekin hitzarmena eta lehen grabazioak
[aldatu | aldatu iturburu kodea]
Goddard Lieberson, Columbia Recordseko ekoizle eta presidentea, Barbrak antzerkian egin zuen lanak, telebistan egin zituen esku-hartzeak eta klubetan egin zituen emanaldiak ikusita liluratuta geratu zen. Horren ondoren, Marty Erlichmanek, Barbraren managerrak (gaur egun ere bere managerra denak), Barbrari musika-materialaren hautaketari buruzko "erabateko kontrol artistikoa" ematen zion klausula bakarra emateko presionatu zuen Lieberson, ordura arte industria diskografikoan aurrekaririk izan ez zuen egoera. Azkenean, Liebersonek amore eman zuen. Columbia Recordsekin lehen kontratua sinatu zuenean, bere lehen albumerako planak egiten hasi ziren; izan ere, 1962ko azaroan, Bon Soir klubean eman zituen hiru emanaldi grabatu ziren, disko bat argitaratzeko asmoz, baina emaitzarekin pozik ez, grabazio estudioan sartzea nahiago izan zuten, Peter Matz moldatzailearekin eta musikari kopuru oso txiki batekin, aurrekontua nahiko baxua baitzen. Horren emaitza The Barbra Streisand Album albuma izan zen, bere lehen albuma, klubetan abestutako abestien estudio grabaketetan oinarrituta. Laster bihurtu zen Estatu Batuetan emakumezko abeslari batek gehien saldutako diskoa, Billboardeko 8. postua eta 3 Grammy Sari lortuz, horien artean Emakumezko Abeslari Onenarena (Barbra sari hau jaso zuen artistarik gazteena bihurtu zen) eta Album Onenarena. Diskoa 101 astez egon zen salduenen zerrendan.[10]
Bere hurrengo bi diskoekin ere salmenta arrakasta bera errepikatuko zuen, une batean Billboardeko hamar salduenen zerrendetan hiru album izatera iritsiz, rock'n rolla eta The Beatles zerrendetan nagusi ziren garaian.
1963ko ekainean, The Second Barbra Streisand Album grabatu zuen, Billboardeko 2. postura iritsi zena. Batez ere bere zuzeneko emanaldien errepertorioko abestiak grabatzeko formularekin jarraitu zuen. 1964ko urtarrilean, Funny Girlen entseguetan buru-belarri sartuta zegoela, The Third Album grabatu zuen, non bere errepertorioko abestiak amerikar musikaletako kantekin nahasten zituen. Hain eklektikoa ez zen, erlaxatuagoa eta gogoetatsuagoa izan zen album hau Billboardeko 5. postuan kokatu zen.
Jule Styneren Funny Girl, Broadwayko obra musikala, non Streisandek Fanny Brice interpretatzen zuen, arrakasta itzela izan zen 1964ko martxoaren 26an estreinatu zen momentutik. Bere arrakastaren norainokoaren ideia izateko, Barbra Time eta Life aldizkarien azala izan zen. Tony Sarirako izendatu zuten berriro, baina oraingo honetan aktore nagusi gisa. 1965eko abenduaren 26ra arte mantendu zen kartelean, Barbra protagonista. 1966ko apirila eta uztaila bitartean Londresen antzeztu zuen. Funny Girlen abestiekin osatutako albuma Billboarden 2. postura iritsi zen.
Geroztik, Barbrak ez du beste antzezlanetan lanik egin.
1964ko urrian, People argitaratu zen. Album honekin lehen aldiz lortu zuen AEBtan lehengo postua, Beatles taldea baztertuz eta 5 astez postu horretan mantendu zen. Hilabete horretako astebetean, Streisanden azken bost diskoak Billboardeko Top200 zerrendan zeuden. Peoplek 3 Grammy Sari lortu zituen, horien artean Emakumezkoen Interpretazio Onenarena.
1965-1968: arrakasta jendetsua
[aldatu | aldatu iturburu kodea]
1961 eta 1963 bitartean, Barbra zenbaitetan agertu zen telebista saioetan, batzuetan abeslari gisa eta beste batzuetan tertuliakide xelebre gisa. The Judy Garland Show programan agertu zen azken aldiz abeslari gisa, 1963ko urrian. Hedabide horretan itzala utzi zuten Judyrekin egindako interpretazio eta kolaborazio hauek. Harrigarria bada ere, eta historian lehen aldiz, artista gonbidatu bat Emmy Sarirako izendatu zuten, Barietateen Interpretazio Onenagatik.
My Name is Barbra izan zen CBS-rentzat egin zuen lehen telebista-saio berezia, 1965ean. Programa horrek nazio-mailan izan zuen arrakasta nabarmendu zuen, eta abeslari eta aktore gisa ezagutarazi zuen; kritikaren onarpen handiagoa eman zion. Saio hori mugarri bihurtu zen bai Barbraren biografian, bai telebistaren historian, eta, gainera, bost Emmy sari gehitu behar zaizkio. Emanaldi bereziko abesti batzuk eta berriak biltzen dituen albuma 2. atalera iritsi zen. Disko honetan My Man!-en bertsio bikain bat dago. Barbrak Emakumezkoen Interpretazio Onenaren Grammy saria irabazi zuen hirugarren urtez jarraian.
1965eko azaroan My Name is Barbra, Two kanta berriekin eta telebistako ikuskizunaren Second Hand Rose medley argitaratu zituen. Zerrendetako 2. postura ere iritsi zen. 1966ko martxoan, Color Me, Barbra eman zuten, 'One Woman Show' formula erabiliz, eta aurrekoak adinako arrakasta izan zuen. Albuma arrakasten zerrendetako 3.era iritsi zen.
1966ko azaroan Je m'appelle Barbra plazaratu zuen, Michel Legrandekin egindako lehen kolaborazioa izan zen, frantsesez eta ingelesez abestutako kantak zituena. Diskoak Barbraren lehen konposizioa dakar, Ma Premiere Chanson deiturikoa. Albuma 5. zenbakira iritsi zen. 1967ko apirilean telebistarako bere hirugarren saio berezia grabatu zuen, The Belle of 14th Street [11], vaudevilleren garaian inspiratua. Lehen aldiz agertzen ziren beste aktore eta kantari batzuk Barbrarekin pantaila partekatzen. Saio berezi hau ez zen aurreko biak bezain ongi hartua izan. Abestiak zituen disko hori ez zen inoiz argitaratu.
1967ko azaroan, Barbrak bi album aurkeztu zituen: Simply Streisand, estandarren eta musikal amerikarren abestien bilduma, zerrendako 12. zenbakia lortu zuena, eta A Christmas Album, Gabonetako kantak eta kanta erlijiosoak nahasten dituen diskoa. Aipatzekoak dira Gingle Bells?, Silent Night eta Gounoden Ave Maria. Diskoa Gabon sasoiko diskoen 1. zenbakira iritsi zen.
1967ko ekainean, Funny Girl filmatzen ari zela, 135.000 pertsonen aurrean abestu zuen (artista bat bakarka ikusteko inoiz bildu zen entzule kopururik handiena). Hau telebistarako bere laugarren saio berezia bihurtuko zen, A Happening in Central Park deiturikoa. Ekitaldia arrakasta handia izan zen Barbrarentzat, 25 urterekin gehien goraipatzen zen abeslari estatubatuarraren kondaira finkatuz. Diskoa Billboarden 30. postura iritsi zen.
Hirurogeiko hamarkadaren amaieran, Barbra, Columbiaren presiopean, konpositore gazteen abestiak abesten hasi zen, pop eta rock munduan lehen urratsak emanez. 1969an argitaratutako What About Today izan zen bere lehen saiakera, baina ez zuen arrakastarik izan, 31. postua baino ez zuen lortu.
1970eko otsailean Barbra Streisand's Greatest Hits kaleratu zen, 32. postua baino ez zuena lortu. Musika gustuak erabat aldatu ziren, eta Barbra ez zen diskoak saltzen ari, nahiz eta bere eraldaketan lan egiten egon...
1971ko otsailean argitaratutako "Stoney End" (10. zenbakia Billboarden) lanaren arrakastarekin, jada helburu guztiak lortu (Oscar, Emmy, Grammy, Tony) eta batzuetan zein gaztea zen ahazten zuen interprete gazte bat (29 urte) deskubritu zuten miresle berrien legio bat lortu zuen.
Irailean Barbra Joan Streisand kaleratu zuen, 11. postua lortu zuena, pop eta rock esparrura egindako aldaketa ukaezina oinarri hartuta.
60ko hamarkadaren erdialdetik aurrera, Barbrak bere babesa erakutsi zion Alderdi Demokratari. 1972ko apirilean, Live Concert at the Forum diskoaren biniloan islatu zen haren kausa liberalarekiko kidetasuna; McGovern senatariak Estatu Batuetako lehendakaritzarako aurkeztu zuen hautagaitzarako dirua biltzeko kontzertua, zeinetan 60ko hamarkadako kanturik klasikoenetatik, "People", "Don't Rain On My Parade", edo "Happy Days are Here Again" bezalakoetatik, "Stoney End", "Where You Lead/Sweet Inspiration" edo "Make Your Own Kind of Music" egungo rock abestietara salto egiten zuen, 18.000 pertsona eta giroan nabaria zen marihuana kea zituen kirol pabilioi batean. Hain ernagarria zen diska 19. zenbakira heldu zen.
1973-1979: The Way We Were eta berrikuntza musikala
[aldatu | aldatu iturburu kodea]1973an, Streisandek estudioko hamalaugarren albuma kaleratu zuen: Barbra Streisand...and other musical instruments. Ekoizpen horrek kritika epelak jaso eta komertzialki porrot egin zuen. Haren promoziorako, aldi berean, telebistarako saio berezi bat estreinatu zen, izenburu berberarekin. 1973ko azaroaren 2an estreinatu eta CBS katean emititu zen programak audientzia baxua eta kritika negatiboak jaso zituen. Urte berean, The Way We Were drama erromantikoaren protagonista izan zen, Sydney Pollackek zuzenduta. Filmean, ikasle-bikote bat elkarrekin jarraitzen saiatzen da, ideal politiko desberdinak izan arren. Film luzeak kritika positiboak jaso zituen gehienbat, nahiz eta aipagarriena, Streisand eta Robert Redforden arteko kimika izan zen, pertsonaiaren senargaiaren, Hubbell Gardineren, papera interpretatu zuena.
1974ko azaroan, garai hartan maitale eta ile-apaintzaile zuen Jon Petersen ekoizpenarekin, ButterFly albuma kaleratu zuen, musika-industriako profesional guztien harridurarako, Bilboarden 13. postu errespetagarria lortu zuena. Hilabete horretan bertan, Lazy Afternoon argitaratu zen, 70eko hamarkadako bere diskorik txalotuenetako bat eta Rupert Holmesekin egin zuen lehen kolaborazioa, Billboarden 12. postua lortuz.
1976ko otsailean, A Star Is Born filmaren bertsio berriaren errodajean murgilduta zegoela, Classical Barbra argitaratu zuen Streisandek interpretatu zuen musika klasikoko bilduma, genero kritikari zorrotzenak aho zabalik utzi zituena, Victoria de los Angelesekin konparatzera iritsi zirenak. Disko horrek harridura sortu zuen, Billboarden 200 pop eta rock albumen artean 46. postuan kokatu baitzen. Gainera, Streisandek Grammy sarietarako izendapena lortu zuen Kantari Klasiko Onenaren atalean.
1977ko ekainean Streisand Superman aurkeztu zen, Streisanden albumik rockeroenetako bat, non A Star is Born filman agertu ez diren bi abesti ere agertzen ziren. Beste arrakasta bat, zerrendetako 3. postuan kokatu zena.
1978ko maiatzean Songbird albuma kaleratu zen. Disko horretan, izena ematen dion abestiaz gain, Tomorrow kantaren bertsio indartsu eta You Don't Bring Me Flowers abestiaren bakarkako interpretazio bikaina nabarmentzen dira. Diskoak zerrendetako 12. postua lortu zuen. Urte horretan bertan, Eyes of Laura Mars, Jon Petersek 1978an ekoitzitako thrillerra, Irvin Kershner zuzendari eta Faye Dunaway eta Tommy Lee Jones protagonista zituena pantaila handira iritsi zen. Streisandek uko egin zion rol nagusiari, baina Prisoner abestiarekin lagundu zuen.
1977an, Neil Diamondek You Don't Bring Me Flowers abestia konposatu eta plazaratu zuen. Hurrengo urtean, Gary Guthriek, irrati disc-jartzaileak, Diamonden eta Streisanden bertsioak tonalitate berean grabatuta zeudela sumatu zuen, eta dueto birtual bat sortu zuen, berehala ospea irabazi zuena. Publikoaren erantzuna hain izan zen ikaragarria, ezen bi artistek abestiaren bertsio berri bat grabatu behar izan baitzuten elkarrekin. Abestiaren bertsio horrek arrakasta lortu eta Billboarden 1. postura iritsi zen, 1978ko amaieran. Arrakasta aprobetxatuz, Streisandek Barbra Streisand Greatest Hits Volume 2 (1978) diskoa aurkeztu zuen, azken zortzi urteetako bere abesti arrakastatsuenen bilduma zena. Albuma berriz ere 1. postura iritsi zen, salmenta-markekin.
1979ko urrian, Wet album kontzeptuala agertu zen, uretan inspiratutako abestiekin. 7. postua lortu zuen eta arrakasta handia izan zen, neurri handi batean Donna Summer abeslariarekin No More Tears (Enough Is Enough) egindako kolaborazioari esker, lehenengo postua lortu eta disko-musikan klasiko bihurtu zen single bat.
1980-1984: Guilty, Memories eta Emotion
[aldatu | aldatu iturburu kodea]1980ko irailean, Guilty izeneko estudioko album bat argitaratu zuen. Diskoak izugarrizko arrakasta izan zuen bai musikan bai kritikan, eta ia berehala lortu zuen lehen postua Estatu Batuetan eta kaleratu zuten herrialde guztietan, baita Erresuma Batua, Frantzia, Zeelanda Berria, Austria, Kanada, Italia, Espainia, Suedia, Herbehereak, Norvegia eta Australiako merkatuetan ere. Platinozko bost diskorekin saritu zen EE.UU. eta 20 milioi kopia baino gehiago saldu ditu mundu osoan, Streisanden ibilbidean gehien saldu den diskoa izanik. 1981ean, Bee Gees taldeko Barry Gibb kantautorearekin batera, pop bikote edo talde baten emanaldi onenaren Grammy Saria irabazi zuen, izen bereko abestiagatik. Abestia Billboard Hot 100eko 3.postura iritsi zen. "Woman in Love" izan zen lehen singlea, bere ibilbide osoko single arrakastatsuena, Billboard Hot 100eko 1.posiziora iritsi zena, hiru astez posizio horretan mantenduz. Bitxia bada ere, Barbrak ez du inoiz kantu hori zuzenean jo. Estatu Batuetan eta munduko beste leku batzuetan arrakasta handia izan zuten abestiak ere biltzen ditu, "What Kind of Fool", Barryrekin batera kantatu zuena, eta "Promises", besteak beste.
1981. urtearen hasieran All Night Long aurkeztu zen, Jean-Claude Tramontek zuzendu eta Gene Hackmanek interpretatutako komedia. Streisand bigarren mailako paper bat egiteko kontratatu zuten, eta 4 milioi dolar kobratu zituen (hiru asteko lanagatik); 1980an gauza bitxia zena. Filma sekulako porrota izan zen, baina Barbrak kritika bikainak jaso zituen bere ezohiko paperagatik.
1980tik, Streisand, Yentl filmaren preprodukzioan murgilduta zegoen. Hurrengo urtean ez zeukan astirik diskorik grabatzeko. Londresen kameraren atzean bere debuta prestatzen ari zela, Cats musikal ezagunaren "Memory" eta "Comin' In And Out Of Your Life" abestiak grabatu zituen. Bi abestiak 18. postura baino ez ziren iritsi, baina "Memory" Streisanden klasiko bihurtu da denborarekin, nahiz eta abeslari askok interpretatu. Bi kantu berri horiek biltzen zituen bilduma, Memories izenekoa, Billboarden 10. zenbakian kokatu zen, eta, bere aurrekoak bezala, platinozko bost disko lortu zituen AEBn. Horrek argi erakusten zuen jarraitzaileek edozer erosiko zutela, baldin eta kanta berri bat edo bi bazeuden.
1982an, New York Times egunkariko kritikaria zen Stephen Holdenek idatzi zuen Streisand "Frank Sinatraren garaitik AEBetako musikan eragin handiena zuen abeslaria" zela.
1985-1993: The Broadway Album eta Back to Broadway
[aldatu | aldatu iturburu kodea]1985. urtearen erdialdean, abeslariak The Broadway Album diskoa merkaturatu zuen, arrakasta handia izan eta Billboard 200 zerrendako lehen postura iritsi zena. Diskoa Broadwayko hainbat musikalen errepertorioko abestien bertsio berriek osatu zuten, hala nola, A Little Night Music eta West Side Story. "Send in the Clowns" eta "Somewhere" singleak sartu zituen disko horretan; Adult contemporary zerrendako hogeita bosgarren eta bosgarren postuetan kokatu zirenak, hurrenez hurren. Album honengatik Grammy saria irabazi zuen "Emakumezkoen ahots pop interpretazio onena" kategorian.
1993-1999: kontzertu-biretara itzulita, Higher Ground eta A Love Like Ours
[aldatu | aldatu iturburu kodea]1991n, 4 CDko set bat aurkeztu zen, Just for the Record, Streisanden ibilbide osoa hartzen zuena. Zuzeneko grabazioen, arrakasten, bitxikerien eta abesti berrien artean 70 grabazio baino gehiago biltzen zituen, 1955etik, hamahiru urterekin zaleentzako estudio batean "You'll Never Know" abestia grabatu zuenetik, 1991ra arte.
Streisandek asko lagundu zion Bill Clintoni presidentetzara iristen, inoiz ez bezala hauteskunde-kanpainarako dirua bilduz. Barbra Streisand izan zen 1992ko urtarrilaren 20an egin zen inaugurazio-galako giltzarria. Hilabete batzuk geroago, "I've Got a Crush on You" singlea grabatu zuen Frank Sinatrarekin batera, Duets diskorako, musikariaren arrakasta komertzialik handiena.
1993ko irailean, Streisandek hogeita zazpi urtetan lehen kontzertu-bira egiteko prestaketak jakitera eman zituen. Tour mugatu honetarako txartelak ordubetean saldu ziren. Bira ikuskizunaren munduko historiako emanaldirik errentagarrienetakoa izan zen, eta Time aldizkariak "mendeko ekitaldi musikala" izendatu zuen. Artistak Barbra Streisand: The Concert izeneko kontzertuarekin aurkitu zuen berriz ere telebistan arrakasta, HBO kateak grabatutako saio berezia, historiako kontzerturik ikusienetakoa bihurtu zena. Programa honek bi Primetime Emmy sari eman zizkion, "Musika edo barietate programa bateko banakako performance onena" eta "Komedia, barietate edo musika saio berezi onena" kategorietan.
2000.urteko irailean, Streisandek iragarri zuen zuzeneko emanaldietatik baztertzen zela azken lau kontzertuak emanez, bi Los Angelesen eta beste bi New Yorken. "People" abestiaren azken interpretazioa Interneten eman zuten, America Online bidez.
2000-2022: Streisand XXI. mendean
[aldatu | aldatu iturburu kodea]2001ean, Streisandek Christmas Memories kaleratu zuen, Gabonak hizpide zituen estudioko albuma. 2005ean, Guilty: Guilty Pleasuresen jarraipena aurkeztu zuen (Guilty Too gisa komertzializatua Erresuma Batuan). Proiektu honek artistaren eta Barry Gibben arteko lankidetza berri bat markatu zuen.
2006ko otsailean, Smile grabatu zuen Tony Bennettekin batera, Malibuko bere estudio pribatuan. Abestia Bennetten 80. urtebetetzearen oroitzapenezko albumaren parte izan zen. Irailean, "Tony Bennett: An American Classic" telebista-saio berezirako interpretatu zuten berriro, Rob Marshallek zuzenduta, non euren duetoak programa ireki zuen. Urte horretan bertan, Streisandek eszenatokietako erretiroa utzi zuen, Streisand Fundazioak bultzatutako kausen alde dirua biltzeko. Streisand: The Tour urriaren 4an hasi zen Filadelfiako Wachovia Centerren eta azaroaren 20an amaitu zen Los Angeleseko Staples Centerren, Il Divo gonbidatu berezi gisa zuela. Kritika aldetik arrakastatsua izan zen bira, eta kontzertu gehienetan diru-bilketa markak hautsi zituen. 2007an, Suitzara, Austriara, Alemaniara, Frantziara, Irlandara eta Erresuma Batura zabaldu zen tourra, Broadwayko aktore eta abeslarien parte-hartzearekin, eta harrera positibo bera lortu zuen.
2009ko irailean, kontzertu intimo bat eman zuen New Yorkeko Village Vanguarden. Aurkezpen hau, "One Night Only: Barbra Streisand and Quartet at The Village Vanguard" izenburupean grabatu eta DVD formatuan kaleratu zen. Urte berean, Diana Krallek ekoiztutako Love Is the Answer albuma argitaratu zuen, UK Albums Chart eta Billboard 200 zerrendetan lehen postua lortu zuena. Lorpen honekin eta Partners (2014) filmarekin, Streisand gutxienez sei hamarkadatan jarraian Billboard 200 zerrendako buru zen artista bakarra bihurtu zen.
Geroagoko diskoen artean Back to Brooklyn (2013) eta Barbra: The Music... The Mem’ries.. The Magic! (2017) nabarmendu ziren, azken hau Miamin grabatua, orain arteko bere azken biran.
2016rako, Streisand Estatu Batuetan disko gehien saldu zituen emakumezko abeslaria bezala finkatu zen, The Beatles, Garth Brooks eta Elvis Presley bezalako abeslariek soilik hura gaindituz. Horrez gain, The Rolling Stones, Bruce Springsteen eta Madonna bezalako artisten gainetik kokatzen zen .[12] 2022ra arte egindako azken lanen artean, Release Me, What Matters Most, Back to Brooklyn, Partners (gizonezkoen abeslariekin egindako duoz osatutako sorta), Walls eta Release Me 2 aurki ditzakegu.
Diskoak
[aldatu | aldatu iturburu kodea]Estudio-diskoak
[aldatu | aldatu iturburu kodea]| Urtea | Diskoa |
|---|---|
| 1963 | The Barbra Streisand Album |
| 1963 | The Second Barbra Streisand Album |
| 1964 | The Third Album |
| 1964 | People |
| 1965 | My Name is Barbra |
| 1965 | My Name is Barbra, Two... |
| 1966 | Color Me Barbra |
| 1966 | Je m'appelle Barbra |
| 1967 | Simply Streisand |
| 1967 | A Christmas Album |
| 1968 | What About Today? |
| 1971 | Stoney End |
| 1971 | Barbra Joan Streisand |
| 1973 | Barbra Streisand...And Other Musical Instruments |
| 1974 | The Way We Were |
| 1974 | Butterfly |
| 1975 | Lazy Afternoon |
| 1976 | Classical Barbra |
| 1977 | Superman |
| 1978 | Songbird |
| 1979 | Wet |
| 1980 | Guilty |
| 1981 | Memories |
| 1984 | Emotion |
| 1985 | The Broadway Album |
| 1988 | Till I Loved You |
| 1993 | Back To Broadway |
| 1997 | Higher Ground |
| 1999 | A Love Like Ours |
| 2001 | Christmas Memories |
| 2003 | The Movie Album |
| 2005 | Guilty Pleasures |
| 2009 | Love Is The Answer |
| 2011 | What Matters Most |
| 2014 | Partners |
| 2014 | Partners (Deluxe) |
| 2016 | The 1962 Studio Recordings - Singles and Broadway Songs |
| 2016 | Encore: Movie Partners Sing Broadway |
| 2016 | Encore: Movie Partners Sing Broadway (Deluxe) |
| 2018 | Walls |
| 2021 | Release Me 2 |
| 2022 | Voice of an Angel: The Beginning |
| 2023 | Evergreens |
| 2024 | A Christmas Album (2024 Remaster) |
Soinu-bandak
[aldatu | aldatu iturburu kodea]| Urtea | Diskoa |
|---|---|
| 1962 | I Can Get It For You Wholesale |
| 1962 | Pins And Needls |
| 1964 | Funny Girl |
| 1968 | Funny Girl: Original Soundtrack |
| 1969 | Hello Dolly: Original Motion Picture Soundtrack |
| 1970 | On A Clear Day You Can See Forever |
| 1971 | The Owl & The Pussycat |
| 1974 | The Way We Were: Original Soundtrack Recording |
| 1975 | Funny Lady: Original Soundtrack Recording |
| 1976 | A Star Is Born |
| 1979 | The Main Event: Music From the Original Motion Picture Soundtrack |
| 1983 | Yentl |
| 1987 | Nuts |
| 1991 | The Prince Of Tides |
| 1996 | The Mirror Has Two Faces |
Zuzeneko diskoak
[aldatu | aldatu iturburu kodea]| Urtea | Diskoa |
|---|---|
| 1968 | A Happening in Central Park |
| 1972 | Live Concert at the Forum |
| 1987 | One Voice |
| 1994 | Barbra: The Concert |
| 1995 | Barbra: The Concert - Highlights |
| 2000 | Timeless, Live in Concert |
| 2007 | Streisand: Live in Concert 2006 |
| 2010 | One Night Only: Barbra Streisand & Quarter at the Village Vanguard |
| 2013 | Back to Brooklyn |
| 2017 | Barbra: The Music...The Mem'ries...The Magic! |
| 2022 | Live At The Bon Soir |
Zinema ibilbidea
[aldatu | aldatu iturburu kodea]
Streisandek 1968an egin zuen debuta zineman, Funny Girl filmean, berak 1964an Broadwayn protagonizatutako musikalaren egokitzapena, non Fanny Brice interpretatu zuen. "Emakumezko Aktore Onenaren" Oscar saria eman zioten, Katharine Hepburnekin partekatuz, The Lion in Winter filmagatik, kategoria horretan berdinketa bat gertatzen zen lehen aldia historian. Aurkezpen horren ondoren etorri zen Hello Dolly! (1969) eta On a Clear Day You Can See Forever (1970). Film musikal horiek ere kritika positiboak jaso zituzten hainbat iturritatik. Hello Dolly!-n egindako lanagatik "Emakumezko aktore onena - Komedia edo musikala" filmagatik Urrezko Globoetarako izendatu zuten.
1970ean, Herbert Rossek zuzendutako The Owl and the Pussycat komediako protagonista izan zen, George Segal, Robert Klein eta Evelyn Langekin batera, arrakasta handia izanez bai kritikan zein leihatilan. Bere interpretazioagatik Urrezko Globorako beste hautagaitza bat jaso zuen, "Emakumezko aktore onena - Komedia edo musikala". 1969an, Paul Newman eta Sidney Poitierrekin batera, First Artists ekoiztetxea sortu zuen, estudio handiek baztertu zituzten proiektuak egitea bermatzeko. 1971n Steve McQueen batu zen eta 1976an Dustin Hoffman.
1972an, Peter Bogdanovichen "What's Up, Doc?" komedia zoroaren protagonista izan zen Ryan O'Nealekin batera, AEBetako komedietako klasiko bihurtu dena. Kritikan izugarrizko arrakasta lortu zuen, eta bere jarraitzaile andana handitu zuen.
1972an Barwood Films bere produkzio-etxea formalizatu zuen, eta Firsts Artists bere enpresa ere zenaren babespean Up the Sandbox filmatu zuen, Irvin Kershnerrek zuzenduta. Film hori porrot komertziala izan zen, baina Streisanden miresleentzako gurtza-filma da, bere tamainako izar batean ezohikoa delako, errealizazio pertsonala behar duen etxekoandre soil baten perfekzioa interpretatzen baitu.
1973an The Way We Were drama erromantikoan egin zuen lan Robert Redfordekin batera eta Sydney Pollackek zuzenduta. Arrakasta handia izan zuen kritikan eta Oscarrerako bigarren izendapena lortu zuen. Marvin Hamlishen soinu-banda bikainak 20. zenbakia lortu zuen eta 1974ko otsailean izenburu berarekin eta Stevie Wonder, Carole King, Paul Simon, Michel Legrand eta abarren abestiekin argitaratutako albumak 1. postura eraman zuen berriro Streisand.
1974an For Pete's Sake! filma filmatu zuen, Peter Yatesek zuzendua. Urte hartako udan nahiko arrakasta izan zuen komedia korapilatsu bat.
1975ean Funny Lady (Funny Girlen jarraipena) aurkeztu zuen, James Caanekin batera, Herbert Rossek zuzendua eta Ray Stark-k ekoitzia. Filma ere arrakastatsua izan zen, eta soinu-banda 6. zenbakiraino iritsi zen.
.jpg)
A Star Is Born Streisand protagonista izan zuen filmik arrakastatsuena izan zen. Urte hartako Box Officeko bigarren filma izan zen, Rockyren ondoren. Filmak Streisand sexy eta moderno bat erakusten zuen, eta, gainera, aurrekaririk gabeko kontrola zuen kameraren atzean, produktore exekutibo gisa. Barbrak bere bigarren Oscar saria jaso zuen, oraingo honetan Evergreen abestiaren Jatorrizko Kantu Onenaren Oscar Saria jaso zuen lehen emakumea bihurtuz. Filmako abestiekin egindako diskoa itzela izan zen, Billboarden 1. postua lortu zuen eta, gainera, historiako soinu-bandarik salduena izan zen.
"The Main Event" filma 1979an filmatu eta aurkeztu zen. Barbra Streisand eta Ryan O'Neal dira komedia honetako protagonistak, eta Howard Zieff da zuzendaria. Kritikak gaizki hartu bazuen ere, urteko hamar film arrakastatsuenen artean kokatu zen. Soinu-banda zerrendako 20. postura iritsi zen. Singlea 3.era iritsi zen, eta 11 minututik gorako maxisingle arrakastatsua izan zen dantza-pistetan.
Zinemagintzari dagokionez, 1969 eta 1980 artean, Streisand Box Officeko Top 10ean agertu zen,10 aldiz, zerrendako emakume bakarra bezala nabarmenduz.
1983an Yentl ekoitzi, zuzendu, idatzi eta haren protagonista izan zen, gerora The Prince of Tides (1991) eta The Mirror Has Two Faces (1996) filmetan errepikatu zuen esperientzia. Steven Spielbergek maisulantzat jo zuen Yentl ("Wellesen "Citizen Kane" lanaz geroztik, zuzendaritzan egindako debut dinamikoenetako bat"), eta kritikari askok filma goraipatu zuten, baina Akademiak ez zuen zuzendari berria aintzat hartu Oscar sari garrantzitsuenetarako hautagaitzetan (5 sari txikirako izendatu zuten, Soinu-Banda Onenarena bakarrik irabazita).
Urte batzuk geroago, eztabaida handia sortu zen The Prince of Tides filmak zazpi izendapen lortu zituenean hainbat kategoriatarako, pelikula onenarena barne, eta, hala ere, ez zuten zuzendari onenaren sarirako Streisand izendatu. Zenbait iritziren arabera, bere izaera gogor eta zorrotzari egotzi zioten zigorra; beste batzuek, berriz, Hollywoodek emakume izateagatik zigortzen zutela uste zuten, gizona izan balitz, baita izaera berarekin ere, emango ziotelako.
Barwood Filmsek telebistarako ere hainbat drama ekoiztu ditu. Lehenengoa, "Serving In Silence: The Margarethe Cammermeyer Story", hiru Emmy sarirekin saritu zuten 1995ean.
Aktore gisa
[aldatu | aldatu iturburu kodea]| Urtea | Filma | Pertsonaia |
|---|---|---|
| 1968 | Funny Girl | Fanny Brice |
| 1969 | Hello, Dolly! | Dolly Levi |
| 1970 | On a Clear Day You Can See Forever | Daisy Gamble / Melinda Tentres |
| 1970 | The Owl and the Pussycat | Doris Wilgus/Wadsworth/Wellington/Waverly |
| 1972 | What's Up, Doc? | Judy Maxwell |
| 1972 | Up the Sandbox | Margaret Reynolds |
| 1973 | The Way We Were | Katie Morosky |
| 1974 | For Pete's Sake | Henrietta 'Henry' Robbins |
| 1975 | Funny Lady | Fanny Brice |
| 1976 | A Star Is Born | Esther Hoffman Howard |
| 1979 | The Main Event | Hillary Kramer |
| 1981 | All Night Long | Cheryl Gibbons |
| 1983 | Yentl | Yentl/Anshel |
| 1987 | Nuts | Claudia Faith Draper |
| 1991 | The Prince of Tides | Susan Lowenstein |
| 1996 | The Mirror Has Two Faces | Rose Morgan |
| 2004 | Meet the Fockers | Roz Focker |
Zuzendari gisa
[aldatu | aldatu iturburu kodea]Filmen zuzendaria eta itzuli bada beste hizkuntza batera (gaztelania, frantsesa, euskara, katalana edo galiziera) beste izenburu batekin taula honetan ikus daiteke:
Streisand efektua (edo Erostrato efektua)
[aldatu | aldatu iturburu kodea]2003an Barbra Streisand abeslari eta aktoreak, pribatutasunerako eskubidea alegatuz, salaketa jarri zion Kenneth Adelman argazkilariari, bere etxeari airetik egindako argazkiak erretiratzeko eta 50 milioi dolarreko ordaina eskatuz. Adelmanek argudiatu zuen Kaliforniako kostaldearen higadura dokumentatzeko egin zituela argazkiak eta Streisanden salaketak ez zuen aurrera egin. Kontrako efektua lortu zuen gainera, argazkia birala egin baitzen interneten.[13]
Orduz geroztik, Erostratorekin eta beste askorekin gertatutakoei Streisand efektua esaten zaie. Berdin esan zekiokeen Erostrato efektua. Baina egia da, psikiatriaren eremuan, ospea edozein bidetatik bilatzeari Erostrato konplexua esaten zaiola.[13]
Irudi galeria
[aldatu | aldatu iturburu kodea]
.jpg)
.jpg)
Bizitza pribatua eta konbikzioak
[aldatu | aldatu iturburu kodea]
Elliott Gould aktorearekin ezkonduta egon zen 1963tik 1971ra, eta harekin izan zuen bere seme bakarra, Jason Gould The Prince of the Tides filmean ere semearen papera egin zuena. Streisand ezaguna da, halaber, Ryan O'Neal, Tom Smothers, Warren Beatty, Jon Voight, Pierre Trudeau (Kanadako lehen ministroa), Omar Sharif, Don Johnson, Steve McQueen, Kris Kristofferson, Peter Jennings, Richard Baskin eta beste askorekin maitasun-harreman onak izateagatik.
Halaber, harreman luzea izan zuen (1974-1982) gero zinena-ekoizle bihurtu zen Jon Peters ile-apaintzailearekin. Hala ere, hainbat erromantze faltsu egotzi izan zaizkio, Andre Agassi tenislariarena ezagunena izanik, nahiz eta ez zen inoiz konfirmatu eta biek beti ukatu zuten. 1998ko uztailaren 1etik James Brolin aktore eta zuzendariarekin ezkonduta dago. Bitxia bada ere, bere bi senarrek bat egin zuten 1970ean Capricornio Uno film ezagunean.
Streisand bere joera politiko liberal eta aurrerakoiagatik ezaguna da, eta bere ideien defendatzaile sutsua da, Alderdi Demokrataren barruan. Era berean, Israelen kausaren defendatzaile sutsua da, eta 2013ko ekainean Shimon Peresen 90. urtebetetzearen ospakizunera gonbidatu zuten bereziki.
Bere nortasun indartsu eta markatuak, bere miresleentzako sinbolo bihurtu dute. Mike Myersen "Linda Richman" telesailean satirizatu zuten hori, larunbat gauetan emandako umorezko sketch seriean, non Streisandek berak agerpen sorpresa bat egin zuen.
Urteetan zehar, Barbra diru-biltzaile indartsua izan da hainbat gizarte-arrazoirentzat: hiesaren aurkako borroka, hezkuntza, gutxiengo etnikoen babesa eta ingurumenaren defentsa. Artistek prozesu politikoan parte hartzeko orduan duten jarrerari buruzko bere ideiak Harvard Unibertsitateko "The Artist as Citizen" hitzaldian islatu ziren, New York Timesek eta Washington Postek osorik erreproduzitu zutena. Brandeiseko Unibertsitateak Arte eta Humanitateetan Ohorezko Doktoretza ere eman dio. 2001eko otsailean Zinemaren Institutu Amerikarraren saria eman zioten, zuzendari, aktore, gidoilari, ekoizle eta konpositore gisa egindako lanagatik. Estatu Batuetako gobernuak emandako Arteen Domina Nazionala ere jaso du, eta Frantziako gobernuak Arteen eta Letren Ordenarekin kondekoratu du, eta berrikiago, 2007an, Ohorezko Legioko Ofizial izendatu du. 2008an, Kennedy Center Honorsen omenaldia eta domina jaso zituen Barbrak, bere ibilbide luze eta arrakastatsuan arteari egindako ekarpenengatik.
Erreferentziak
[aldatu | aldatu iturburu kodea]- ↑ «Barbra Streisand» IMDb (kontsulta data: 2022-07-26).
- ↑ (Ingelesez) «Barbra Streisand | Biography, Music, Films, & Facts | Britannica» www.britannica.com (kontsulta data: 2022-07-26).
- ↑ Kultur Saila. (2011-07-18). «Streisand, Barbra» www.euskadi.eus (kontsulta data: 2022-08-13).
- ↑ a b Txantiloi:Cita web
- ↑ Txantiloi:Cita libro
- ↑ Biography contactmusic.com, retrieved 2010-01-24
- ↑ Txantiloi:Cita libro
- ↑ Biography contactmusic.com, retrieved 2010-01-24
- ↑ The Tonight Show. 2020-10-06 (kontsulta data: 2025-12-01).
- ↑ «Martin Erlichman – IMDb» IMDb.
- ↑ Txantiloi:Cita libro
- ↑ Txantiloi:Cita libro
- ↑ a b Irazustabarrena Uranga, Nagore. (2018-04-01). «Streisand (edo Erostrato) efektua» Argia (kontsulta data: 2022-08-14).
Bibliografia
[aldatu | aldatu iturburu kodea]- Andersen, Christopher (2006). Barbra: The Way She Is. Harper-Collins. ISBN 0-06-056256-0.
- Edwards, Anne (1997). Streisand: A Biography. Little, Brown. ISBN 978-0-316-21138-3.
- Gabler, Neal. (2016). Barbra Streisand: Redefining Beauty, Femininity, and Power, Yale University Press ISBN 978-0300210910
- Laufenberg, Norbert B. (2005). Entertainment Celebrities. Trafford Publishing. ISBN 1-4120-5335-8.
- Pohly, Linda (2000). The Barbra Streisand Companion: A Guide to Her Vocal Style and Repertoire. Greenwood Press. ISBN 0-313-30414-9.
- Riese, Randall (1993). Her Name Is Barbra: An Intimate Portrait of the Real Barbra Streisand. Birch Lane Press. ISBN 1-55972-203-7.
- Santopietro, Tom (2006). The Importance of Being Barbra: The Brilliant, Tumultuous Career of Barbra Streisand. Thomas Dunne. ISBN 978-0-312-34879-3.
- Schapiro, Steve; Schiller, Lawrence (2016). Barbra Streisand. Taschen. ISBN 9783836563239.
- Spada, James (1995). Streisand: Her Life. Crown Publishers, Inc. ISBN 0-517-59753-5.
Kanpo estekak
[aldatu | aldatu iturburu kodea]| Autoritate kontrola |
|
|---|
Datuak: Q4636
Multimedia: Barbra Streisand / Q4636
- 1942ko jaiotzak
- Gizabanako biziak
- Newyorkarrak
- Ameriketako Estatu Batuetako abeslariak
- Emakumezko aktore onenaren Oscar sariaren irabazleak
- Estatubatuar juduak
- 1960ko hamarkadako abeslariak
- 1970eko hamarkadako abeslariak
- 1980ko hamarkadako abeslariak
- 1990eko hamarkadako abeslariak
- 2000ko hamarkadako abeslariak
- 2010eko hamarkadako abeslariak
- Kennedy Sarien irabazleak
- Emakume abeslariak
- Zuzendari onenaren Urrezko Globo saridunak
- Ohorezko Legioko ofizialak
- Ameriketako Estatu Batuetako Artearen dominadunak
- Ameriketako Estatu Batuetako emakume aktoreak
- Ameriketako Estatu Batuetako LGBT eskubideen aktibistak
- Tony Saria irabazi dutenak