rijpen

Dutch

Etymology

From Middle Dutch ripen, from Old Dutch *rīpon, from Proto-West Germanic *rīpēn. By surface analysis, rijp (“ripe”) +‎ -en.

Pronunciation

• IPA^(key): /ˈrɛi̯.pə(n)/

• Audio:

  (file)

• Rhymes: -ɛi̯pən

Verb

rijpen

1. (intransitive) to ripen

Conjugation

Conjugation of rijpen (weak)
infinitive	rijpen
past singular	rijpte
past participle	gerijpt
infinitive	rijpen
gerund	rijpen n
	present tense	past tense
1st person singular	rijp	rijpte
2nd person sing. (jij)	rijpt, rijp2	rijpte
2nd person sing. (u)	rijpt	rijpte
2nd person sing. (gij)	rijpt	rijpte
3rd person singular	rijpt	rijpte
plural	rijpen	rijpten
subjunctive sing.1	rijpe	rijpte
subjunctive plur.1	rijpen	rijpten
imperative sing.	rijp
imperative plur.1	rijpt
participles	rijpend	gerijpt
1) Archaic. 2) In case of inversion.

Derived terms

• ongerijpt
• rijping