afglijden

Dutch

Etymology

From Middle Dutch afgliden, equivalent to af +‎ glijden.

Pronunciation

• IPA^(key): /ˈɑfˌxlɛi̯.də(n)/

• Audio:

  (file)

• Hyphenation: af‧glij‧den

Verb

afglijden

1. (intransitive, literal and figurative) to slide down
2. (intransitive) to slip off

Conjugation

Conjugation of afglijden (strong class 1, slightly irregular, separable)
infinitive	afglijden
past singular	gleed af
past participle	afgegleden
infinitive	afglijden
gerund	afglijden n
	main clause		subordinate clause
	present tense	past tense	present tense	past tense
1st person singular	glij af, glijd af	gleed af	afglij, afglijd	afgleed
2nd person sing. (jij)	glijdt af, glij af2, glijd af2	gleed af	afglijdt	afgleed
2nd person sing. (u)	glijdt af	gleed af	afglijdt	afgleed
2nd person sing. (gij)	glijdt af	gleedt af	afglijdt	afgleedt
3rd person singular	glijdt af	gleed af	afglijdt	afgleed
plural	glijden af	gleden af	afglijden	afgleden
subjunctive sing.1	glijde af	glede af	afglijde	afglede
subjunctive plur.1	glijden af	gleden af	afglijden	afgleden
imperative sing.	glij af, glijd af
imperative plur.1	glijdt af
participles	afglijdend	afgegleden
1) Archaic. 2) In case of inversion.