rozkłaźenje mjenja

Ze staroserbskego wósobowego mjenja *Ľuba.

To serbske městne mě jo nastało w srjejźowěku ako staroserbske pomjenjenje.

To městne mě, zaprědka we staroserbskej rěcy *Ľub +in_, jo se stwóriło ze staroserbskego wósobowego mjenja *Ľuba.

Staroserbske wósobowe mjenja z elementom *ľub 'luby' namakajomy we wjelich městnych mjenjach. Za wšym zdaśim jo był něga woblubowany nałog, z takim mjenim žycyś cłowjekoju, aby był luby.

Kóńcny element *-ov_, ako jo wětsy part wuchadnišćo za źinsa pla městnych mjenjow cesto wustupujuce zakóńčenje -ow (w nimskorěcnych formach mjenjow casy teke pisane ako -o), jo posesiwny (= wobsejźeństwo abo pśisłušnosć pokazujucy) abo charakterizěrujo městnosć (pó wěstej wěcy). Wón namakajo se teke w źinsajšnych serbskich zestajenjach słow ako Nowakowy dom abo dubowa góla. Pódobne twóŕby jo dało we staroserbskem casu. W městnych mjenjach jo ten substantiw, na kótaryž se adjektiw póśěgujo (na pśikład dom) pózdźej wupadnuł.

Stakim jo Lubin městnosć, kenž jo słušała luźoju z mjenim *Ľuba. Lěcrownož *Ľuba ma kóńcowku -a, ga jo to we tom paźe weto muskece mě.

Luź, kótaregož mě se we tom městnem mjenju chowa, jo był žywy we ranem srjejźowěku. Chto wón jo kradu był, njejo nam wědobne, bóžko. My znajomy jano jogo mě, kótarež se wuznajo z městnego mjenja. Až pak sedlišćo jo wordowało za tym luźom pomjenjone, to jo wopokazń, až wón jo był jogo wjednik, załožaŕ, wobsejźaŕ abo něcht z pódobneju funkciju.